Back... to the future

Καλή χρονιά!!!Με υγεία και ό,τι μα ό,τι επιθυμεί η ψυχή σας μάγκες μου! Μακάρι το 2011 να είναι πιο χαρούμενο και ανάλαφρο από το 10. Μπορεί να μας βρίσκει κάπως αποδυναμωμένους με τα διάφορα που μας περιστοιχίζουν και μας συμβαίνουν, αλλά με αισιοδοξία και δυναμική εκκίνηση όλα είναι δυνατά! Και θέλω να το πιστεύω κάθε στιγμή και φέτος!

Πρώτη ανάρτηση για το νέο έτος λοιπόν. Και όπως καταλαβαίνετε από τον οξύμωρο τίτλο( "κλεμμένο" από την ομώνυμη διαδραστική στήλη της athensvoice), επιστροφή και για μένα στην μεγάλη πόλη, που σηματοδοτεί και το τέλος-θέλοντας και μη-των διακοπών. Ελπίζω να περάσατε όμορφα!

Γιορτές οικογενειακές, όσο γίνεται κοντά στα έθιμα του δωδεκαημέρου. Αν και στα νησιά περιορισμένα τα πράγματα αυτή την εποχή. Και ακόμα πιο περιορισμένα από ότι συνήθως όταν ο καιρός δεν βοηθά-υγρός και κρύος- αλλά και ο κόσμος δεν κυκλοφορεί. Πραγματικά με ξένισε η εικόνα της περιοχής μου, ή εγώ συνήθισα τόσο στην πολυκοσμία της Αθήνας, ώστε ό,τι δεν είναι πηγμένο, να το θεωρώ ερημιά. Χρειάζεται βέβαια κι αυτό.

Δεν μπορώ να πω πάντως ότι μπορούσα να απολαύσω την χαλάρωση των διακοπών όπως άλλες φορές. Σαν να ήθελα συνέχεια κάτι να κάνω, μη μου τη δώσει! Άλλο πράγμα και τούτο. Ή που θα κάθομαι με τις ώρες να σκέφτομαι, ή που δεν θα μπορώ να κάτσω καθιστή ούτε στιγμή! Κάτι τέτοιες ώρες αποζητάω το ίντερνετ, τη μπλογκόσφαιρα και τις τεχνολογίες γενικότερα!:))

Τώρα αν απορείτε με το back to the future του τίτλου, είναι επειδή έτσι προσπαθώ να αντιμετωπίσω την επιστροφή μου. Ζούμε για το παρόν και το μέλλον, και ό,τι άσχημο μας κρατάει πίσω, καλό είναι να το αποβάλουμε από το μυαλό μας, από τη σκέψη μας. Κακά τα ψέματα, η ζωή του καθένα είναι γεμάτη σκαμπανεβάσματα και κάποιες φορές από δυσκολίες και εμπόδια που μοιάζουν τόσο ακατανίκητα...Δεν έχω καταλάβει ακόμα, αλλά προφανώς μαθαίνουμε να ζούμε με αυτά όλα. Και με αυτά. Και απλά να κάνουμε τη μέρα μας λίγο πιο ευχάριστη. Γιατί μπορεί να έχουμε απώλεια, αλλά ας αναλογιστούμε και τι υπάρχει. Τι έχουμε καταφέρει. Τι μπορούμε να καταφέρουμε ακόμα! Τι μπορούμε να μάθουμε από ανθρώπους που έχουν την εμπειρία και μπορούν να μας τη μεταδώσουν.

Κάποιοι περπατούν μέσα στη βροχή και κάποιοι απλά βρέχονται, έχουν πει.
Και πόσα ακόμα να κάνει κανείς...

Ο ουρανός είναι ανοιχτός και οι προσ-ευχές εισακούγονται.
Όταν όλα είναι τόσο ξεκάθαρα και την ίδια στιγμή εντελώς μπερδεμένα, όταν θέλω κάποιον να πάρει για μένα την απόφαση, να αντιμετωπίσει ό, τι αρνούμαι να δω εγώ. Να περπατήσει απλά μαζί μου...Να περπατάει, όχι δίπλα μου, αλλά μαζί μου.

Δεν ξέρω αν μπορώ να μιλήσω περισσότερο για κάτι που δεν έχω χωνέψει ακόμα. Είναι κρίμα όταν φεύγουν από κοντά σου άνθρωποι. Τόσο σύντομα, και που έχουν τόσα να δώσουν. Επειδή δεν ήθελα να είναι τέτοια η πρώτη ανάρτηση του έτους, και επειδή από την άλλη τα όποια λόγια είναι φτωχά, απλά κοιτάμε όσο γίνεται μπροστά από τη σκιά μας. Γιάτι κάποιες φορές φαντάζει τρομακτική!

Στον Σ. λοιπόν, που με έμαθε μεταξύ κι άλλων να ακούω και να καταλαβαίνω τέτοια μουσική, νότα στη νότα.



Και πάλι, επειδή ο ίδιος πάντα έλεγε "show must go on"



Να μου προσέχετε και ας ακολουθήσουμε την προτροπή αυτή, δεν έχουμε παρά να το κάνουμε...Τέλος(τελεία και παύλα).-