Loca!

Καλησπέρες μαγκάκια μου! Ελπίζω να την παλεύεται όσο γίνεται καλύτερα.

Μα τι ωραίες μέρες είναι αυτές; Κυκλοφόρησα το μεσημεράκι και λάτρεψα αυτό το φως, η Αθήνα μου φαινόταν όμορφη. Ευτυχώς που υπάρχουν κι οι αλκυονίδες, να παίρνουμε λίγο τα πάνω μας, έστω από τον καιρό! Τώρα, ζήτημα τίθεται χιομοριστικά από μερικούς αν αυτό εκεί έξω είναι οι αλκυονίδες όντως ή το νεό κλίμα...Anyway!

Διάθεση για βόλτες και έχω να ρίξω το διάβασμα ενόψει άλλης μιας εξεταστικής.Και πρέπει να μου έρθει και η όρεξη, αλλά δεν ξέρω αν εδώ ισχύει ότι και με το φαΐ, ότι σου έρχεται τρώγοντας. Λες και μας ρώτησε ποτέ κανείς αν είμαστε έτοιμοι για άλλη μια εξεταστική, να περάσει και αυτό από πάνω μας. Αν και μπορεί να μην ήμασταν και ποτέ έτοιμοι, θα μου πείτε, άρα ας πάρουμε ότι μας σερβίρεται και τα πολλά λόγια-φτώχεια...

Εντάξει πάντως, έχουμε και τα περιθώρια να μην κρίνουμε τόσο αυστηρά τον εαυτό μας συνέχεια, μη σας πω ότι κάποιες φορές θα πρέπει να μην τον κρίνουμε καθόλου. Είναι βέβαια αυτές οι προδιαθέσεις προς την τυπικότητα, η αίσθηση του καθήκοντος και όλα τα συναφή που σαν φωνούλες σε κάνουν να στριφογυρνάς το βράδυ στο κρεββάτι.
"Απελευθερώσου" μου είπε ένα παιδί, τις προάλλες, σχολιάζοντας τα όσα γράφω εδώ πέρα. Προφανώς εννούσε ότι είμαι αρκετά συγκρατημένη ώρες-ώρες, από ότι είμαι από κοντά, όταν αναπτύσσω τα ίδια θέματα. Και στις δυο περιπτώσεις εκτίθεσαι, αλλά σε άλλα θέματα σε απελευθερώνει η μια και σε άλλα η άλλη μορφή έκφρασης. Και ειδικά όταν πρόκειται για συναισθήματα και διαθέσεις, δεν είναι πάντα τόσο απλό να τις κάνεις γράμματα...Αλλά όταν γίνεται και βλέπεις το αποτέλεσμα είναι κάποιες φορές αν μη τι άλλο λυτρωτικό!

Σηκώνομαι, "φλερτάρω" το βιβλίο "που με κοιτάζει, το κοιτάζω, αλλά κανείς δεν κάνει την πρώτη κίνηση" που λέει και η φίλη Γ., όταν μου τη βιδώσει βάζω τα αθλητικά και την τσάντα στο πλάι και βγαίνω έξω. Στο δρόμο, στο μετρό, ηλιόλουστο πρωινό, μου μοιάζει σαν εκδρομή όταν έχουμε φάει τα καλύτερα πρωινά μας σε αίθουσες διδασκαλίας(βαρύ ε;). Και πάω σχολή και απολαμβάνω το μάθημα, το αμφιθέατρο το ναταβαντούρι, νιώθω φοιτήτρια με όλη την έννοια του όρου, κάτι που ξεχνάω όταν είμαι κλεισμένη στο σπίτι απλά και μόνο για να διαβάσω για εξεταστικές!
Και βλέπω και τα όμορφα, βλέπω και τις αφορμές να χαλαστεί κανείς. Μικρές, μεγάλες. Οπότε βάζω την κουκούλα μου και ξέρω πως συνεχίζω να προχωράω, όσο κι αν θέλουν οι άλλοι να στη σπάσουν-και πιστέψτε με ήταν αρκετοί μέσα σε λίγες ώρες. Προσπαθώ αν όχι να είμαι χαρούμενη κάθε στιγμή, τουλάχιστον να μην είμαι το αντίθετο. Και θα το βρω, πού θα πάει και το άλλο! Γιατί είναι κάτι ώρες, μα ώρες που είμαστε μες στην τρελή χαρά, και τις αποζητάω! Ακόμα, ακόμα, προχωρώ και σε σκέφτομαι; Ποιος ξέρει, ίσως...!Και κάπως έτσι ξανά προς τη δόξα τραβάμε!

"Loca" από τη μοναδική Shakira. Αφιερωμένο σε κάθε αποδέκτη αυτής της ιδιότυπης νησιώτικης τρέλας που με δέρνει! Και φυσικά σε μένα!





And I’m crazy, but you like it (loca, loca, loca)
You like that it ain’t easy (loca, loca, loca)
I’m crazy but you like it (loca, loca, loca)
Crazy but you like it

Φιλιά...