Τι κάνουμε μάγκες μου; Πρώτη φορά νομίζω θα αφήσω την πρωτεύουσα τόσο αργά, παραμονή Χριστουγέννων...Αλλά άξιζε τον κόπο μια βόλτα στο -έστω και λιτά στολισμένο για φέτος- κέντρο. Ξέρετε, όταν ήμασταν στο νησί, μαθητές, θέλαμε όλοι τα Χριστούγεννα να έρθουμε Αθήνα, να πάμε στην Ερμού, με τα μαγαζιά που φαίνονταν τόσο λαμπερά από την τηλεόραση, τις μάγισσες και τους Αι-Βασίληδες στην Ερμού και άλλα τέτοια. Και όσοι δεν πηγαίναμε, θέλαμε αυτό το διαφορετικό. Τώρα λοιπόν που είμαστε εδώ σαν να αναβιώνουμε το "παιδικό όνειρο":). Και αφού δεν μπορούσαμε να πάμε τόσες μέρες, που μας ταλαιπώρησαν τα μέσα με τις απεργίες, έστω τελευταία μέρα καλά είναι...!
Συμβαίνει και το άλλο με τους φοιτητές, τους ξενιτεμένους, νομίζω. Μεγαλύτερων ετών κυρίως, απ' ότι ακούω. Όλοι θέλουμε να φύγουμε όταν είναι ο φόρτος και τα μαθήματα πολλά, για πατρίδες να αράξουμε, ειδικά σε περιόδους εξεταστικής. Όταν έρχονται όμως πραγματικά οι διακοπές, δεν πολυκοπτόμαστε κιόλας, γιατί συνήθως τις ζούσαμε στην πατρίδα από πάντα. Αλλά είναι και μεγάλη δουλειά να έχεις την εναλλακτική να πας κάπου αλλού, γνώριμα και οικεία, που σε περιμένουν.
Πολυτέλεια για κάποιους, που περνούν και αυτές τις μέρες μόνοι...
Γενικά αν και το μενού το εορταστικό σε όλους τους τομείς δεν προσφέρεται και για πολλά- πολλά φέτος, ας το γεμίσουμε όσο μπορούμε εμείς, οι άνθρωποι με θετικά συναισθήματα. Και λίγη αισιοδοξία, όσο κι αν λένε ότι το 2011 που έρχεται θα είναι παλούκι. Και όλος ο κόσμος ζει στη μαγκωμάρα και τη μιζέρια και στα ίδια και στα ίδια..Πωπω, πως να μη τα παίξει άλλο πια.
Είδα κάποια σκηνικά αυτή τη βδομάδα, μεταξύ κόσμου που δεν ήθελα να έχω δει.Επηρεασμένη ελαφρώς-ή εντόνως. Αλλά αλλάζω θέμα και κλίμα. Είπαμε να προσπαθήσουμε να περάσουμε τούτες τις μέρες όσο γίνεται πιο εορταστικά και κοντά στο αληθινό τους νόημα. Αλληλεγγύη, ζεστασιά στις ψυχές, αισιοδοξία, ανθρωπιά(και μου φαίνεται,ναι, μιλάω σαν τον παπά του χωριού μου, όταν βγάζει κήρυγμα!). Και πάντα υπάρχουν ωραία πράγματα να κάνει και να δει κανείς, με καλή παρέα ή μόνος, χωρίς να βάλει βαθιά το χέρι ξέρετε πού.
Όσο για το νέο χρόνο που θα μπει, όσο αδύναμους κι αν μας βρει, ας μας βρει τουλάχιστον αισιόδοξους. Ας τον πάρουμε με το δεξί, γιατί χρειαζόμαστε απίστευτα λίγη τύχη. Κάντε ποδαρικά, σπάστε ρόδια, ό,τι νομίζει ο καθένας, αλλά πάνω απ' όλα πιστέψτε το, ότι μπορεί να είναι καλύτερος!
Κι εδώ πάει να έρθει κάποιος, γνωστός ή άγνωστος να μου πει ότι το έχω δει πολύ Amelie στη ζωή μου! Ευχαριστώ για τον χαρακτηρισμό, με τιμά ίσως ιδιαίτερα αν το έχω δει έστω και μισή από ότι ήταν η ηρωίδα της ομώνυμης ταινίας!
Διάβαζαμε τις προάλλες με την παρέα μου τα ζώδια στην athensvoice(πέφτει σχετικά μέσα και με εκπλήσσει ευχάριστα αυτό!) Πρόγνωση για μένα:
Όταν δεν αισθάνεσαι παγιδευμένος σε δεσμεύσεις και έρωτες που σε αποδιοργανώνουν με το ρεαλισμό τους, όταν δεν ζορίζεσαι επαγγελματικά ή δεν απογοητεύεσαι από άσχημες συμπεριφορές, η Ζωή σού φαίνεται ένα υπέροχο μέρος. Οι εφηβικές φαντασιώσεις επιστρέφουν, ο ενθουσιασμός επανέρχεται, ο χαριτωμένος κυνισμός απογειώνεται. Καθετί που κάνεις φαίνεται πιο άνετο και καθετί που σκέφτεσαι μοιάζει πιο πραγματοποιήσιμο. Αν ρωτάς πού οφείλεται αυτή η θετική αλλαγή της διάθεσής σου, η απάντηση βρίσκεται στην Αφροδίτη στο 12ο και τον Άρη στο 2ο: υπάρχουν ένας-δύο άνθρωποι που μπορούν να σου προσφέρουν τις πρώτες βοήθειες χωρίς καν να το ζητήσεις, ενώ η διάθεσή σου να αρπάξεις ένα κομμάτι από την τούρτα του κόσμου είναι έντονη – ακόμα και αν χρωστάς ακόμα το προηγούμενο.
Μου άρεσε πολύ, γι' αυτό και το ποστάρω. Τώρα λέτε να με νιώθουν και τα έντυπα;!!!
Το μόνο που σκέφτομαι είναι να είμαστε καλά, να περάσουμε όσο καλύτερα γίνεται ο καθένας και όλοι μαζί πάντα. Να μου λείψετε και να σας λείψω κι εγώ λίγο, και όταν τα ξαναπούμε να είμαστε όπως τώρα. Όπως πάμε, να γυρίσουμε, που λέει και μια ψυχή...
Τραγουδάκι χριστουγεννιάτικο δεν βάζω, τα ακούμε συνέχεια στο ραδιόφωνο και θα ακουστεί πολύ τετριμμένο. Αντ' αυτού, η υπέροχη μουσική αυτής της ταινίας...
Εκπέμπει μια γλυκιά μελαγχολία αλλά μου αποπνέει και μια σιγουριά και σταθερότητα όταν το ακούω. Γιατί έχω μια διάθεση να αρπάξω ένα κομμάτι από την τούρτα του κόσμου, έστω κι αν χρωστώ ακόμα το προηγούμενο!
Αφιερωμένο, σε όσους χορεύουν, σε όσους το ακούν, νιώθουν και καταλαβαίνουν, σε όλους!
Συμβαίνει και το άλλο με τους φοιτητές, τους ξενιτεμένους, νομίζω. Μεγαλύτερων ετών κυρίως, απ' ότι ακούω. Όλοι θέλουμε να φύγουμε όταν είναι ο φόρτος και τα μαθήματα πολλά, για πατρίδες να αράξουμε, ειδικά σε περιόδους εξεταστικής. Όταν έρχονται όμως πραγματικά οι διακοπές, δεν πολυκοπτόμαστε κιόλας, γιατί συνήθως τις ζούσαμε στην πατρίδα από πάντα. Αλλά είναι και μεγάλη δουλειά να έχεις την εναλλακτική να πας κάπου αλλού, γνώριμα και οικεία, που σε περιμένουν.
Πολυτέλεια για κάποιους, που περνούν και αυτές τις μέρες μόνοι...
Γενικά αν και το μενού το εορταστικό σε όλους τους τομείς δεν προσφέρεται και για πολλά- πολλά φέτος, ας το γεμίσουμε όσο μπορούμε εμείς, οι άνθρωποι με θετικά συναισθήματα. Και λίγη αισιοδοξία, όσο κι αν λένε ότι το 2011 που έρχεται θα είναι παλούκι. Και όλος ο κόσμος ζει στη μαγκωμάρα και τη μιζέρια και στα ίδια και στα ίδια..Πωπω, πως να μη τα παίξει άλλο πια.
Είδα κάποια σκηνικά αυτή τη βδομάδα, μεταξύ κόσμου που δεν ήθελα να έχω δει.Επηρεασμένη ελαφρώς-ή εντόνως. Αλλά αλλάζω θέμα και κλίμα. Είπαμε να προσπαθήσουμε να περάσουμε τούτες τις μέρες όσο γίνεται πιο εορταστικά και κοντά στο αληθινό τους νόημα. Αλληλεγγύη, ζεστασιά στις ψυχές, αισιοδοξία, ανθρωπιά(και μου φαίνεται,ναι, μιλάω σαν τον παπά του χωριού μου, όταν βγάζει κήρυγμα!). Και πάντα υπάρχουν ωραία πράγματα να κάνει και να δει κανείς, με καλή παρέα ή μόνος, χωρίς να βάλει βαθιά το χέρι ξέρετε πού.
Όσο για το νέο χρόνο που θα μπει, όσο αδύναμους κι αν μας βρει, ας μας βρει τουλάχιστον αισιόδοξους. Ας τον πάρουμε με το δεξί, γιατί χρειαζόμαστε απίστευτα λίγη τύχη. Κάντε ποδαρικά, σπάστε ρόδια, ό,τι νομίζει ο καθένας, αλλά πάνω απ' όλα πιστέψτε το, ότι μπορεί να είναι καλύτερος!
Κι εδώ πάει να έρθει κάποιος, γνωστός ή άγνωστος να μου πει ότι το έχω δει πολύ Amelie στη ζωή μου! Ευχαριστώ για τον χαρακτηρισμό, με τιμά ίσως ιδιαίτερα αν το έχω δει έστω και μισή από ότι ήταν η ηρωίδα της ομώνυμης ταινίας!
Διάβαζαμε τις προάλλες με την παρέα μου τα ζώδια στην athensvoice(πέφτει σχετικά μέσα και με εκπλήσσει ευχάριστα αυτό!) Πρόγνωση για μένα:
Όταν δεν αισθάνεσαι παγιδευμένος σε δεσμεύσεις και έρωτες που σε αποδιοργανώνουν με το ρεαλισμό τους, όταν δεν ζορίζεσαι επαγγελματικά ή δεν απογοητεύεσαι από άσχημες συμπεριφορές, η Ζωή σού φαίνεται ένα υπέροχο μέρος. Οι εφηβικές φαντασιώσεις επιστρέφουν, ο ενθουσιασμός επανέρχεται, ο χαριτωμένος κυνισμός απογειώνεται. Καθετί που κάνεις φαίνεται πιο άνετο και καθετί που σκέφτεσαι μοιάζει πιο πραγματοποιήσιμο. Αν ρωτάς πού οφείλεται αυτή η θετική αλλαγή της διάθεσής σου, η απάντηση βρίσκεται στην Αφροδίτη στο 12ο και τον Άρη στο 2ο: υπάρχουν ένας-δύο άνθρωποι που μπορούν να σου προσφέρουν τις πρώτες βοήθειες χωρίς καν να το ζητήσεις, ενώ η διάθεσή σου να αρπάξεις ένα κομμάτι από την τούρτα του κόσμου είναι έντονη – ακόμα και αν χρωστάς ακόμα το προηγούμενο.
Μου άρεσε πολύ, γι' αυτό και το ποστάρω. Τώρα λέτε να με νιώθουν και τα έντυπα;!!!
Το μόνο που σκέφτομαι είναι να είμαστε καλά, να περάσουμε όσο καλύτερα γίνεται ο καθένας και όλοι μαζί πάντα. Να μου λείψετε και να σας λείψω κι εγώ λίγο, και όταν τα ξαναπούμε να είμαστε όπως τώρα. Όπως πάμε, να γυρίσουμε, που λέει και μια ψυχή...
Τραγουδάκι χριστουγεννιάτικο δεν βάζω, τα ακούμε συνέχεια στο ραδιόφωνο και θα ακουστεί πολύ τετριμμένο. Αντ' αυτού, η υπέροχη μουσική αυτής της ταινίας...
Εκπέμπει μια γλυκιά μελαγχολία αλλά μου αποπνέει και μια σιγουριά και σταθερότητα όταν το ακούω. Γιατί έχω μια διάθεση να αρπάξω ένα κομμάτι από την τούρτα του κόσμου, έστω κι αν χρωστώ ακόμα το προηγούμενο!
Αφιερωμένο, σε όσους χορεύουν, σε όσους το ακούν, νιώθουν και καταλαβαίνουν, σε όλους!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου