Face to face...

Καλησπέρες, σε παγωμένο σκηνικό(δεν λέω χιονισμένο αφού δεν το έχει στρώσει..ακόμα!).

Face to face δεν έχουν ονομάσει τη φετινή συνεργασία τους Ρουβάς και Βίσση στο Αθηνών Αρένα;
Χθες λοιπόν, μου έκατσε κοριτσοπαρέα να πάμε να δούμε το είδωλο...Και χτες ήρθα face to face με το είδωλο, όχι για φωτογραφία αυτή τη φορά, αλλά κανονικά πρόσωπο με πρόσωπο...Θεέ μου, αν ζω για το εξαιρετικό, όπως μου λένε πολλοί, ευχαριστώ γι' αυτό το εξαιρετικό!
Καταρχήν μου άρεσε πολύ το μαγαζί, δεν είχα πάει ποτέ σε κάτι αντίστοιχο! Το πρόγραμμα απολαυστικό, από τη 1 30 μέχρι τις 6 περίπου χαρήκαμε Σάκη και Άννα. Ειδικά Σάκη όμως...

Αξίζει τον κόπο, τα χρήματα, την αναμονή, το περόνιασμα από το κρύο που φάγαμε και στο πήγαινε και το έλα. Αξίζουν όλα για να τον δεις να βγαίνει με μια κιθάρα και να σου τραγουδάει "Εμένα θες", και να είναι τόοσο αλήθεια, αφού εκείνη τη στιγμή δεν θέλω τίποτε άλλο, είμαι τόσο γεμάτη. Ακόμα και η Βίσση, την οποία- εντάξει- σέβομαι ως καλλιτέχνιδα αλλά δεν τρελαίνομαι, ακόμα κι αυτή μου άρεσε.
Βότκες πορτοκάλι και λεμόνι ή ανάκατα, άσπρα γαρύφαλλα σε όποιον να ΄ναι, φωτογραφίες, λάμψη, χορός, λαιμός κλειστός από τις φωνές. Αυτά είναι. Πόρωση. Και σαν υπνωτισμένη να με βλέπεις να πλησιάζω κάπου γύρω στις 5 το πρωί τη σκηνή, όταν ο κόσμος έχει σπάσει και όλοι πάνω-κάτω γίνονται μια μεγάλη παρέα εκεί μπροστά. Να πλησιάζω λοιπόν, μόνη μου με μια φωτογραφική στο χέρι, και ο Σάκης να τραγουδά τις πιο ερωτικές μπαλάντες. Και χωρίς ιδιαίτερη περίσκεψη να ανεβαίνω στην σκηνή- το είχαν κάνει κι άλλες πολλές το σπορ- και να ανοίγω μια αγκαλιά μόνο για το Σάκη!
Τι αίσθηση, σαν να είμαστε μόνοι μας στη σκηνή, αυτός να τραγουδάει "Πόσο σε θέλω", λίγο πριν τελειώσει το πρόγραμμα, και να είμαστε εμείς, το μικρόφωνο και οι προβολείς. Έστω και για ελάχιστα δευτερόλεπτα...Αυτά είναι μάγκες μου!
-Η παρέα μου σαστισμένη, "εσύ ησουν εκεί πάνω κτλ..". Εγώ ακόμα υπνωτισμένη!

Για άλλη μια φορά σ' ευχαριστούμε Σάκη γι' αυτό που είσαι, και γι' αυτό που είμαι όταν σε ακούω, πραγματικά χαρούμενη!

Τελικά ζω για το εξαιρετικό; Και τι θα κάνω γι'α υτό; Θα πρέπει να προκαλώ συχνά εξαιρετικά πράγματα στη ζωή μου για να κρατιέμαι από αυτά, αναμένοντας το επόμενο εξαιρετικό; Εξαιρετικό δεν είναι κι ότι ζούμε τώρα, σήμερα, απόψε(θα μου πεις τώρα είσαι ανεβασμένη και τα λες, έλα κι αύριο). Μην αγχώνεστε, κι εγώ το ψάχνω ακόμα, γιατί αν θέλω ένα Σάκη ζωντανά κάθε μέρα για να 'μαι στα ίσια μου, πως θα γίνει;!!

Είναι τόσο τέλειο, όταν θέλεις κάτι τόσο πολύ, να μπορείς να το παίρνεις. Και το λέω αυτό, όσο ετσιμαρεσικό κι αν ακουστεί. Βέβαια είναι εξίσου τέλειο να θες κάτι που είναι δύσκολο να αποκτήσεις, και όταν τελικά το κατακτάς να το απολαμβάνεις διπλά...

Προσανατολίζομαι σε μικρά τέλεια πράγματα που μπορεί και να μας συμβούν κάθε μέρα. Προχθές πήγα σε μια έκθεση ενός φίλου ζωγράφου και χαράκτη. Προβληματίστηκα τόσο από τα έργα του, που απέπνεαν μια απώλεια ανεμελειάς, ένα φόβο και μια ματαίωση ονείρων που σχεδόν δεν κοιμήθηκα από τις σκέψεις.
Γιατί είναι η πραγματικότητα, τα συναισθήματα αυτά. Μια δική του αλήθεια, που ήμουν τόσο "ανοιχτή" να δω που σχεδόν τρόμαξα. Υποφέρει ο καλλιτέχνης όταν επιλέγει όχι απλά να ζει αλλά συνάμα να βρίσκει το κουράγιο να εκφράζει με τόλμη αυτά του τα συναισθήματα. Αξιοθαύμαστο!

Ευχαριστώ λοιπόν όσους μου δίνουν συνέχεια τροφή για σκέψη.
Και όσους με κάνουν χαρούμενη, απλά επειδή μπορούν να το κάνουν!


Αφιερωμένο στη χθεσινή μου παρέα που μεράκλωσε!
Κρατάμε κόντρα, γιατί "ό,τι αξίζει θα σωθεί"



Και τι άλλο από το "Εμένα θες", για να κλείσω κι αυτήν την ανάρτηση. Κυνηγήστε όσα θέλετε μάγκες μου!