6 Δεκέμβρη....

Και φτάσαμε και πάλι σε μια μέρα σαν τη σημερινή. Τα λόγια πολλά και αλλά και τι να πρωτοπεί κανείς. Σιωπή μόνο αρκεί, ακόμα και σε ότι συνεχίζει να μας πληγώνει. Να πληγώνει αυτή την οδό των Ελλήνων. Το μόνο τραγούδι που μπορώ να βάλω μια μέρα με τέτοιες μνήμες, και πάλι( όπως έκανα και τις 6 Μαϊου, όταν κάποιοι συνάνθρωποι μας χάθηκαν στο χώρο της δουλειάς τους καιόμενοι...). Δυστυχώς επαναλαμβάνονται οι μνήμες και οι πληγές όταν μένουν ανοιχτές πονάνε...



Βαδίζουμε σε αυτή την Οδό Ελλήνων και αφήνουμε τη μουσική να μιλήσει για μας, επίκαιρα και διαχρονικά, όπως πάντα άλλωστε.




"Οδός Ελλήνων, οδός εκείνων,

που ξέρουνε τι κάνουνε,

που ξέρουν ότι χάνουνε

κι ελπίζουνε στο κράτος,

χαμένοι κατά κράτος.



Οδός Ελλήνων, οδός εκείνων,

που πέτρα δεν αφήσανε,

που τοίχους ζωγραφίσανε

κι ακόμα ζωγραφίζουν,

μαραίνονται κι ανθίζουν.



Οδός Ελλήνων, οδός εκείνων,

οδός του οδοστρώματος,

του έτσι, του κυκλώματος,

οδός σακατεμένη,οδός αγαπημένη.



Οδός Ελλήνων, οδός εκείνων,

οδός απόντων υπευθύνων.

Οδός του πάθους, οδός του λάθους,

οδός του ύψους και του βάθους.



Οδός Ελλήνων, οδός εκείνων,

που πιάνονται αδιάβαστοι,

που γίνονται ανάρπαστοι,

που σκίζουν και πουλάνε,

που δε με ξεγελάνε.



Οδός Ελλήνων,οδός εκείνων,

που δεν τους πιάνει λάστιχο

κι εγώ μ' ένα τετράστιχο

τους πιάνω από τη μέση,

πονάω και μ' αρέσει.



Οδός Ελλήνων, οδός εκείνων,

που ξέρουν να ονειρεύονται,

που υπερηφανεύονται,

πως είναι και οι πρώτοι,

μακάρι να 'ναι πρώτοι.



Οδός Ελλήνων, οδός εκείνων,

οδός απόντων υπευθύνων.

Οδός του πάθους, οδός του λάθους,

οδός του ύψους και του βάθους. "



Προσέχετε μάγκες, και δίνετε αγάπη, χωρίς να περιμένετε τίποτα, γιατί χανόμαστε. Και πρέπει να συνεχίσουμε να βαδίζουμε!