22!

Σαν τώρα θυμάμαι να γράφω και πέρυσι ανάρτηση την ημέρα των γενεθλίων μου. Ουπς, ένα χρόνο μεγαλύτερη! Σαν γυναίκα πρέπει να πορευτώ και 'γω με αυτό- άραγε σε πόσα χρόνια θα απαντώ στο γνωστό "πόσο είσαι;" με το "όσο φαίνομαι"; Μα δεν θα είναι κακό :))-εξάλλου το είπε και ο Οσκαρ Ουάιλντ, να φοβάστε τις γυναίκες που λένε την ηλικία τους, γιατί τα λένε όλα..(;).

Ξεκινώ ανορθόδοξα λοιπόν για να το καταλάβω και ΄γω που λέμε. Το μεσημέρακι της Πεμπτης πριν από 22 χρόνια εννοώ. Άραγε αν θυμόμασταν τη μέρα της γέννησης μας, τι θα άξιζε να θυμόμαστε; Το πρώτο πρόσωπο που αντικρίσαμε-πιθανόν κάποιας μαίας ή του γιατρού να μας κάνει διάφορα!-, της έκφραση της μαμάς καθώς μας παίρνει στην αγκαλιά της πρώτη φορά, το φως-εννοώ το φυσικό(αν και πιθανότερο στατιστικά είναι να βλέπαμε επί μακρόν το φως μιας λάμπας); Και όλα μαζί και άλλα τόσα.
Αν ο κόσμος είναι "σπασμένος" σε εικόνες, άραγε ποια να είναι η πρώτη εικόνα που έχουμε για αυτόν, ή καλύτερα η πρώτη εικόνα που εντυπώνεται γι' αυτόν; Πολύ θα ήθελα να ξέρω ποια είναι αυτή.
Αλλά δεν έχει και τόσο νόημα, αφού από εκεί και έπειτα βομβαρδιζόμαστε με εικόνες και παραστάσεις που άλλες μένουν σαν αναμνήσεις και άλλες πολλώ περισσότερες πετούν σαν τον άνεμο. Και μεγαλώνουμε, και κατά τη συνήθη πορεία εξελισσόμαστε ψυχολογικά και συναισθηματικά, ωριμάζουμε ίσως. Τα βιβλία λένε πως η ενηλικίωση συντελείται περί το 20ό έτος. Όλα αυτά γνωστά, αλλά ο καθένας τα βιώνει τόσο διαφορετικά. Γι' αυτό έχει και ενδιαφέρον να είμαστε τόσο διαφορετικοί.

Πέρυσι έγραφα για μια ίσως απότομη προσγείωση στην πραγματικότητα. Μετά την όποια συνειδητοποίηση όμως, ο αγώνας συνεχίζεται, από εκεί που το αφήσαμε-ούτως ή άλλως θα συμβεί. Γιατί οι ευθείες πορείες έχουν-ευτυχώς- και στροφές, για καλό ή κακό δεν έχει σημασία. Εμπειρίες. Να αναγνωρίζεις τα σημάδια την επόμενη φορά, σε ότι κάνεις. Δημιουργίες, επιτυχίες, πτώση και άνοδος σε εναλλαγή.
Άλλωστε μας έχουν βαρύνει τόσο με τα όσα ζούμε καθημερινά, μας έχουν υποβαθμίσει τόσο το πόσο καλά ζούμε, που απλά πρέπει να κρατηθείς. Σε σένα αρχικά, από σένα, από τη μικρή επιφάνεια του δαπέδου στην οποία εφάπτονται τα πόδια σου και να σταθείς πάνω της. Ακόμα κι αν χρειαστεί να πιέσεις το πάτωμα( συμβουλή που μας έδιναν για το βηματισμό στο latin τμήμα χορού). Και άμα πιέσεις, το πάτωμα θα σε σπρώξει κι αυτό- δράση/αντίδραση και μόνο. Ή τουλάχιστον έτσι το αντιλαμβάνομαι. Και άρα, θα περπατήσεις, θα χορέψεις, θα, θα...Και τα βήματα,πού θα πάει, θα γίνονται και σταθερότερα και σταθερότερα.

Οι ισορροπίες είναι λεπτές, στο μυαλό, στην καρδιά, στο σώμα, στο φαίνεσθαι και το είναι των άλλων. Θεωρώ και λογικό που κάπου στο παιχνίδι των ισορροπιών μπορεί να χαθείς. Απλά με φοβίζει πως η γκριζάδα και η ανισορροπία που μας περνάει είναι too much, δεν καραδοκεί κίνδυνος απάθειας έτσι; Μόνο αυτό. Αλλά απάθεια όταν έχεις τόσα να δεις και να κάνεις ακόμα, τσου!
Στα λοιπά, πιστεύω και προσπαθώ πολύ, ότι θα βρούμε το δρόμο μας. Δεν το πάω παραπέρα μην τυχόν απελπιστούμε.

Η σημαντικότερη μάχη που δίνεις είναι αυτή του να "ξυπνήσεις" τον εαυτό σου. Γι' αυτό και είναι η καλύτερη και συνάμα χειρότερη σχέση που μπορεί να έχεις. Δεν μπορείς να κρυφτείς από σένα. Ανακαιφαλαίωση: δεν φτάνω στη βρύση αν δεν πιω νερό! Το φωνάζω, το λέω δυνατά να το ακούσετε, να το ακούσω.
Ευχαριστώ όσους μου δίνουν αφορμή για σκέψη, για να συνεχίσω να ονειρεύομαι αυτό που θέλω να είμαι. Σε κρίσεις επαναλαμβάνω το μότο "είμαι ακόμα το ίδιο άτομο". Που ζει και στο συννεφάκι του, επιλέγοντας και την αφέλεια, που ανυπομονεί για άλλο ένα "έρπειν" στη σκηνή με το είδωλο της-Σάκη, που χορεύει στο νερό και στο δρόμο, που φωνάζει και όταν πρέπει και όταν όχι και τόσο...

Απολογισμός και σοφίσματα τέλος μάγκες μου-για τώρα τι νομίζετε!
Να με χαίρεστε να σας χαίρομαι!

Still haven't found what I'm looking for...
Εχουμε τόσα να βρούμε και να μας βρουν, οπότε keep searching...Με τους αγαπημένους μου U2, σε αυτή τη φοβερή latin version! Τώρα που είμαστε και ισπανόφωνοι και ξέρουμε και λίγο latin. Τραγούδι- όλα αύτα που θέλω να ζήσω! Εnjoy!