Χαιρετώ τους μαγκιόρους και τις μαγκιόρες της παρέας...Την παλεύετε βρε; Γιατί ζούμε μια παράνοια, αυτό να λέγεται, και θέλει στομάχια το σκηνικό...σε κάθε επίπεδο.

Μια πόλη παραλύει, μια χώρα δικιμάζεται όλο και πιο σκληρά και επαναλαμβανόμενα. Και ο άμοιρος κοσμάκις, τι να κάνει, ταλαιπωρείται και όποιος αντέξει!

Ξεκίνησε η εξεταστική μου κανονικά προχθές, παρά το μπάχαλο με τις γενικές απεργίες των μέσων-είπαμε η σχολή μας πρωτοπορεί σε όλα. Οπότε έπρεπε να βρεις έναν καλό τρόπο να κατέβεις στο κέντρο, μιλώντας πάντα για τους μη έχοντες άλλο ιδιωτικό μέσο μεταφοράς, ούτε την διάθεση να περιμένουν ή να πληρώνουν κίτρινα αμαξάκια... Ποδαράκια. Πήρα τα πόδια μου λοιπόν και 'γω-και δεν ήμουν η μόνη- το μόνο σίγουρο μεταφορικό μέσο βλέπετε. Τελικά δεν ήταν και τόσο μακριά όσο μου φαινόταν αν και είχα φύγει πολύ νωρίτερα για παν ενδεχόμενο. Σκασμένη. Για μια εξεταστική που άρχιζε, ένα μήνα που έμπαινε στραβά μες στην ταλαιπωρία, θυμωμένη με όλα τούτα κι άλλα τόσα. Και θέριζε, αλήθεια, ψωφόκρυο βρήκε να κάνει. Ας είναι, λέω, θα κάνουμε κι επιδερμίδα! Ο κόσμος να με προσπερνά αλλαφιασμένος, σχεδόν συλύντρεχος-που λέμε και στο νησί. Τρελαμένος. Τα πεζοδρόμια στη Βασ. Σοφίας μου θύμιζαν αυτά της Νέας Υόρκης που βλέπεις στις ταινίες, δεν τα είχα ξαναδεί με τόσο κόσμο. Όλοι στο τρέξιμο να σώσουμε τη μέρα, σε τούτη την εποχή που στο δευτερόλεπτο χάνονται τα πάντα.

Γελούσα. Αλήθεια. Μόνη μου, τόσο που με ψιλοκοίταζαν και κάποιοι. Γελούσα με όλα αυτά για να εκτονωθώ, περπατώντας πάντα, γιατί αλλιώς δεν υπήρχε περίπτωση να δεκτώ όλο αυτό που ζω. Δώσαμε, κάναμε και τον περίπατο της επιστροφής, και καλή αρχή... Έπεται συνέχεια άραγε διερωτώμαι; "Ε δεν έπεται" μου λένε; "Αφελής που είσαι, αλλά τι ανάγκη έχεις, τώρα που πήρες το κολλάει;".

Πράγματι τα όρια της αντοχής και της υπομονής, και γενικά τα όρια είναι πολύ παρεξηγημένα, από εμάς τους ίδιους πρώτα απ' όλα. Ευτυχώς, είμαστε φτιαγμένοι να μπορούμε να ανταπεξέλθουμε σε πολύ περισσότερα από όσα νομίζουμε. Άρα και σε τέτοια ή αλλά τεστ αντοχής και σε καψόνια και σε σκωτσέζικα ντους και δεν ξέρω και 'γω σε τι άλλο. Και εις άλλα με υγεία!!Χιούμορ λοιπόν γιατί αλλιώς το χάσαμε το παιχνίδι. Αν παίζεται ακόμα. Γιατί νιώθω ώρες-ώρες να παίζω, "εν ου παικτοίς". Ας είναι.

Και ο μισός πλανήτης είναι σε εμπόλενη ζώνη, και η Αίγυπτος σε σύρραξη. Και έπεται και συνέχεια διερωτώμαι πάλι; Δεν θέλω απάντηση καμιά τώρα. Σιωπή.

Ωραία, διαβάζω αυτό που έγραψα με τόση κεκτημένη ταχύτητα κι απορώ αν θα βγάζει νόημα. Με τέτοια εναλλαγή κλιμάτων.
Χάζευα σήμερα τη βροχή, σαν να άνοιξαν οι ουρανοί. Μακάρι να αρκούσε μια βροχή να ξεπλύνει όλη την ασχήμια του κόσμου.

Μη χαλιέστε όσο γίνεται.

Χατζηγιάννης για το τέλος. Εκεί που είχα ψιλοαπογοητευτεί τελευταία, γιατί παλιότερα δεν υπήρχε τραγούδι του που να μην μου άρεσε και μετά το έχασα, ήρθε, θεωρώ, με ένα από τα ωραιότερα της καριέρας του. Μου έχει κολλήσει από την Κυριακή που είδα στους "Πρωταγωνιστές" το στιχουργό του.



"Πες μου το καλύτερο ψέμα
βάλ΄τα δυνατά σου στο τέρμα,
να μου ξεγελάσεις το μυαλό
το 'χω ανάγκη σε παρακαλώ...
Άσε με στην άκρη και στην τύχη
μ' ένα ακόμα παραμύθι"

Για εκείνες τις ώρες που απλά θες κάποια από αυτά που έζησες να είναι ψέμα και να μην έγιναν ποτέ, ενώ για κάποια άλλα, να μην είναι ψέμα και να μη τελειώσουν ποτέ!

Να προσέχετε!