To χρόνο σταματάω...

Καλησπερίζω μαγκάκια μου! Μου λείψατε βρε, η μπλογκόσφαιρα γενικά. Γιατί ενώ κατάφερνα να μπαίνω και να σας διαβάζω, δεν μου έμενε δευτερόλεπτο να κάτσω να γράψω. Η δεν ξέρω. Γενικά αναστάτωση=εξεταστική και αντίστροφα. Η οποία έλαβε τέλος τη βδομάδα που έκλεισε. Και ελπίζω να μην είναι καμμένη γιατί ότι μπορούμε κάνουμε, (ναι άραγε;) Αχ, αχ, και βαχ!



Μπήκε και ο Μάρτιος! Κρύος, πολύ...Καλός να είναι μαζί μας, για να είμαστε κι εμείς!




Γιατί ο Φλεβάρης ήταν ένας μήνας ζόρικος, από τη φύση του, έκανε και τα κρύα του, ενώ εγώ θέλω άνοιξη εδώ και τώρα. Γκρινιάζω λίγο περισσότερο από ότι συνήθως μου φαίνεται ώρες ώρες για κάτι τέτοια πράγματα και άλλα πολλά που είναι όπως είναι και αρνούμαι να τα πάρω ως έχουν. Και ανθρώπους μαζί και καταστάσεις. Και ειδικά σε κλεισούρας περιόδους έρχεται και η πολλή σκέψη και σώστε με! Πού πάω, τι θα κάνω, και εκεί που είσαι χαλαρός, είναι δυνατόν να γίνεις άλογο!( Διαβάζω αυτά που γράφω κι αναρωτιέμαι αν έχουν νόημα και για μένα!Βγάζουν μεγάλη αναστάτωση θα πει ο φίλος μου Ν.).


Μέσα του μήνα όμως. Κυριακή 13 Φλεβάρη. Θεϊκή συναυλία . Και το φοβερό; Κερδίζω την πρόσκληση με ένα μήνυμα την πρώτη του μήνα, βραδάκι, σε ένα δεκάλεπτο ακούω το όνομά μου απο το ραδιόφωνο στους νικητές! Και εκείνη την μέρα είχα τραβήξει τον τάραχό μου, οπότε μόνο και μόνο γι' αυτό -λέω στον ευατό μου- άξιζαν τον κόπο όλα.

Λουλούδια, μπαλόνια, χαρτάκια-βροχές, καλή παρέα και τι άλλο να θέλει κανείς; 20μελή ορχήστρα και ο Σάκης ερμηνευτής πραγματικά των πιο ωραίων μπαλάντων του.

Δεν ξέρω γιατί, αλλά κατά έναν περίεργο τρόπο από τον Σεπτέμβρη, όταν προκύπτουν τα δύσκολα, προκύπτει και ένας Σάκης! Για να βγάλει στη επιφάνεια αυτά που σκιάζονται με τα δύσκολα και ώρες ώρες ξεχνώ πως υπάρχουν...Πως είμαι καλά, και σ' αγαπώ και το γιορτάζω, είμαι αυτή που είμαι και σ'όποιον αρέσουμε, γιατί για τους άλλους λογικό να μην μπορέσουμε και πάει λέγοντας-και ποτέ κλαίγοντας!

Και όταν νιώθω έτσι, τόσο χαρούμενη είναι που δεν θέλω να φύγω για πουθενά, πέρα από εκεί. Κι αυτό να μην τελειώσει ποτέ. Αλλά κάθε φορά φεύγω προσμένοντας το επόμενο μεγάλο...

Ζω για το εξαιρετικό, μου έχουν πει! Πρέπει βέβαια να παλεύω να κάνω την κάθε μέρα εξαιρετική...

Γιατί όταν τόσα είναι που ρίχνουν , εσύ πού να βρεις το εξαιρετικό; Κι όμως υπάρχει!

Να κρατήσω το τρα-λα-λά της ανάρτησης και να μην το συνδυάσω με τίποτα πιο ζόρικο που τυχόν έχω στο μυαλό μου!

Δεν χρειάζεται. Για μια φορά αρκεί...Ξέγνοιαστα.

Και εκεί είναι που σταματάω το χρόνο. Για όσο, έστω λίγο με παίρνει. Αν με παίρνει. Στην ψευδαίσθηση που έχω ότι με παίρνει. Όταν το μυαλό μου αδειάζει και δεν σκέφτομαι άλλο παρά αυτό στο οποίο βρίσκομαι ήδη. Και τότε μακάρι να σταματούσε στ' αλήθεια ο χρόνος, έτσι δεν είναι;

Καταλαβαίνεις, φαντάζομαι τι θέλω να πω...

Αφιερωμένο
<



Δοκιμάστε το, πιάνει...