Κανείς...

Μεταμεσονύχτια ανάρτηση μάγκες...Όταν έχεις τόσα να πεις, αλλά όλα φαίνονται περιττά σε αυτούς που δεν τα είπες, πριν καν ανοίξεις το στόμα σου. Ψιλοβρίσκω εμένα, εκεί που πρέπει να αφήσω τους άλλους. Χάνω μια φίλη ίσως, κερδίζω καμιά δεκαριά γνωστούς; Κάνω σωστά, τι λάθος; Τι αγωνία και αυτή.
Γίναν και εκλογές που δεν τις ένιωσα, ούτε οι απέχοντες. Τακτοποιώ,μ βάζω πρόγραμμα, ξυπνάω πρωί για να αδράξω τη μέρα. Ψάχνω για φράγκα αλλά πούντα όταν τα θες και γίνονται άφαντα τα άτιμα.
Παύση. Ανάπνευσε. Βρίσκω οξυγόνο, ευτυχώς στα μικρά και καλά. Γιατί είναι τόσα που πάνε και καλά. Για να προχωρήσει η μέρα και κάτι να βρεθεί να σε ξαναχαλάσει. Συνέχεια οι αφορμές, αλλά κάποιες φορές ζορίζεσαι, μαζεύονται. Και πάλι και πάλι. Και έχω λίγους, έχω εμένα και τον εαυτό μου, δεν έχω και κανέναν πολύ πρόθυμο να ακούσει. Όταν ψάχνεις κανείς και τίποτα; Αρνούμαι, το αρνούμαι έντονα, ακόμα κι όταν το νιώθω έντονα.

Για να τελειώσει η μέρα και να πέσω πάνω σε μια τέτοιο upload με τα ανάλογα σχόλια σου




Αγαπημένο κομματάκι, καλοκαιριού 2007. Και τώρα τι, το κάψαμε κι αυτό, γιατί κι αυτό γι' αλλού; Όχι, αλλά υποσυνείδητα...κάνει τα κουμάντα του.

Απάντηση "Κανείς". Το μόνο που μου έρχεται πρόχειρο. Για να αφήσουμε τα περί πτώσης εκεί που είναι(βλ. I keep on falling..")




Μετά από έναν ύπνο θα είναι όλα καινούργια ελπίζω! Γιατί έστω στον ύπνο μας αυτό το "κανείς" γίνεται ο κάποιος που πάντα θέλαμε!
Καλό ξημέρωμα...