Κάποτε ή τώρα δα;

Καλησπερίζω!!!Και έχω ψιλοξυλιάσει, αλλά δεν το λέμε. Γιατί δεν πολυθέλω να πάρω απόφαση ότι χειμώνιασε. Και να ντυθώ βαριά,και να κατεβάσω τα χειμωνιάτικα για τα καλά και όλα αυτά τα γνωστά. Πφφφ, μια μετανάστευση προς Βραζιλία ή και Αυστραλία- νότιο ημισφαίριο τέλος πάντων!-θα ήταν ότι καλύτερο νομίζω. Αλλά πού 'ντηνα?

Κάθε εποχή έχει τις χάρες της λέει ο αδερφός μου και η πολυκατοικία μου δεν έχει να αγοράσει πετρέλαιο οπότε οι χαρές είναι μεγάλες. Γιατί ας δεκτούμε ότι κάποια πράγματα έχουν φτάσει στα άκρα, όσο κι αν αρνούμαστε να το δούμε. Που να μην το βλέπαμε δηλαδή, αλλά και το να εθελοτυφλείς δεν είναι λύση. Αν και η άρνηση μου με ξεπερνά ώρες-ώρες σε πολλά απ' όσα βλέπω κι ακούω γύρω μου-όπως και τους περισσότερους από σας φαντάζομαι- ψάχνω μέσα μου εκείνη τη λίγο, αφελώς ιδωμένη τελευταία, διάθεση ότι όλα θα πάνε καλύτερα...Πότε; Προεκλογικά ή μετεκλογικά, τώρα ή κάποτε...Κάποτε...Τι ωραία λέξη το κάποτε. Βαθιά αλλά τόσο σύντομη, που μπορεί να αγγίζει το άπειρο όμως. Τόσο αόριστη. Και όσο αυξάνεται η αοριστία στη ζωή μας τόσο τα σχέδια μας αναστέλλονται και τοποθετούνται στο κάποτε...Θα μου πείτε καλύτερα από το να τοποθετούνται στο ποτέ. Το κάποτε δημιουργεί αυτό το δικαίωμα προσδοκίας- στο οποίο έχω να εντρυφήσω στο αστικό. Προσδοκία λοιπόν. Αρκεί να έχουμε μέλλοντα χρόνο και όχι παρελθοντικό γιατί τότε η χρήση του μπορεί να προκαλέσει και απελπισία("κάποτε ήμουν όμορφη" έλεγε η γιαγιά δίπλα μου τις προάλλες", "κάποτε ήμασταν καλά κτλ κτλ κτλ"). Μακριά κι αλάργα από τέτοιες εμβαθύνσεις!

Για να μην βουλιάζουμε λοιπόν σε αυτή τη θάλασσα του "ίσως κάποτε" ας κάνουμε ότι περνάει από το χέρι μας για όχι τόση μετάθεση σχεδίων, συναισθημάτων, εμπειριών και εντυπώσεων. "Κι αν κάνω το κάποτε τώρα";Κάπου διάβαζα ότι είμαστε η γενιά που έχουμε προσγειωθεί πιο απότομα από κάθε άλλη ώστε να κάνουμε τα πιο ρεαλιστικά σχέδια και στόχους. Και μόνο. Αρνούμαι συχνά να σκεφτομαι έτσι κι όταν νιώθω ότι συμβαίνει το απωθώ εντόνως...

Και γίνεται τόσο γλυκό αυτό το "κάποτε" και η προσδοκία για το επόμενο μεγάλο ή μικρό πράγμα που θέλει ο καθένας μας, το να ζεις αυτό το κάποτε στο τώρα. Πίνοντας ένα ποτό με φίλους, ρίχνοντας έναν χορό, γελώντας και γενικά περνώντας καλά, κάνοντας κάτι για τους άλλους και για σένα!

Κάποτε(μακρινό)θα πάω στη Βραζιλία λοιπόν, θα φτιάξω σπίτι με κούνια στη βεράντα κτλ...Κάποτε(παρελθόν) καθόμουν στα σκαλιά και περίμενα χωρίς να έχω τίποτα να περιμένω αλλά και τίποτα να χάσω.Κάποτε(αβέβαιο) θα μάθεις. Και κάποτε άλλοτε δεν θα ξαναγράψω για σένα, ή μάλλον προς εσένα.Κάποτε ίσως θα ήταν η κατάλληλη ώρα, η ώρα να γίνει κάτι.Η όχι.Όχι πια. Δώσε μου για μια φορά την ικανοποίηση να το μάθω αυτό...



Αντ' αυτών ζούμε στο τώρα, όταν το μυαλό μου γεμίζει με τόσα άλλα καλά και λιγότερο καλά, ώστε να μην σκέφτομαι το τόσο μακρινό ή κοντινό κάποτε(που άλλοτε περιλάμβανε κι σένα)!
Είμαστε στο τώρα, και όχι στο μηδέν, ποτέ δεν ήμασταν ή ποτέ ξανά δεν θα ξαναβρεθούμε.
Φιλιά μάγκες μου!