Eat- pray- love

Μάγκες μου...

Χρόνια πολλά στους Γερασιμάδες και Αρτέμηδες και φυσικά στο νησί μου! Πάει κανάς μήνας από τότε που έγραψα τελευταία φορά. Όχι πως το κατάλαβα βέβαια. Αλλά ήταν αρκετά αυτά που έπρεπε να κάνω και να λύσω, κυρίως με τον εαυτό μου. Η προσπάθεια συνεχίζεται αν και νομίζω έχω βρει το ρυθμό μου. Ξανά μαθήματα στη σχολή. Ενθουσιάζομαι και μόνο που μπαίνω πάλι σε αμφιθέατρο-τοουλάχιστον τις πρώτες μέρες του εξαμήνου- μετά από τόσο καιρό έξω από αυτό. Και κόσμος, συνομίληκοι, φοιτητές. Βρίσκεις γνωστούς, μιλάς για τις διακοπές και τις εμπειρίες και ξάφνου συνειδητοποιείς ότι αν και νιώθεις σα να μην πέρασε μια μέρα από όταν έκανες εγγραφή σαν προτωετής, έφτασες στο 4ο μάγκα μου!! Και τώρα τι κάνουμε που μεγαλώσαμε βρε; Δεν έχω ιδέα μου απαντάνε και να τα γέλια...

Τρέχει το εξάμηνο λοιπόν, με μια διάθεση κινητοποιήσεων να αυξάνεται όπως σε όλα τα χειμερινά. Παρακολούθηση, κουβέντα, πέρασμα από κυλικείο-κάτι που δεν έκανα τα προηγούμενα χρόνια και αναρωτιέμαι γιατί, άντε και καμια συνέλευση σαν σήμερα καλή ώρα...Καλά είναι. Αρακτοί και ωραίοι όσο μπορούμε γιατί το τρέξιμο μέρες μέρες πάλι μας προσπερνά και η μαυρίλα- μιζέρια τόσο αυτής της πόλης όσο και γενικότερα δεν παύει να μας κυνηγά με χίλιους δυο τρόπους. Ας ασκηθούμε ώστε να τους νιώθουμε λιγότερο να μας διαπερνούν, όσο γίνεται. Αν γίνεται και όπου αυτό είναι εφικτό. Γιατί είναι..

Ακόμη ο καιρός είναι γλυκός και μου αρέσει! Βόλτες για ποτάκι στο Γκάζι και στο Πασαλιμάνι, εκθέσεις και όπου μπορούμε να αλλάζουμε παραστάσεις. Πραγματικά είναι ότι καλύτερο για να ανανεώσεις διάθεση και να αλλάξεις παραστάσεις. (Μάλαμας και μεράκλωμα καλό τον περασμένο μήνα στο Θέατρο Πέτρας )

Κατά τα λοιπά συνεχίσουμε. Δεν μου έχει περάσει η αντίληψη ότι για να μη βουλιάζεις σε κάτι πρέπει να βρεις κάτι εξίσου "ενθουσιαστικό" να σε ταρακουνήσει. Και ώρες ώρες αναρωτιέμαι πως θα καταλάβεις ότι αυτό που βρίσκεις είναι αυτό που θες πράγματι. Νομίζω ότι απλά πρέπει να είναι εύκολη η απόφαση τότε. Γιατί παρατηρώ πως αν πολυσκοτίζουμε κάτι ίσως να μην το πολυθέλουμε τελικά. Αλλά γι' αυτό και είμαστε διαφορετικοί άνθρωποι, και γι' αυτό κι έχει και ενδιαφέρον!

Tέλος ονόμασα την ανάρτηση γιατί είδα αυτη την ταινία, εμπορική κομεντί για πολλούς αλλά αρκετά "θεραπευτική" για μένα( πέρα ότι πάντα μου άρεσε η Julia Roberts, δεν μπορώ να κάνω αλλιώς).Κυρίως λάτρεψα το σύνθημα. Αν το να είσαι ευτυχισμένος είναι τόσο απλό όσο το τρίπτυχο eat pray love, μήπως να το δοκιμάσουμε να βρούμε και εμείς το δικό μας τρίπτυχο, τη λέξη που μας εκφράζει; Κι όσο νωρίτερα πιάσουμε το νόημα...(Πόσο δίκιο έχει ο Χαβιε Μπαρδέμ όταν λέει στην Roberts "you don't need a man Liz, you need a champion"!). Θα τον βρούμε όμως;)))Καλή αναζήτηση!

Να προσέχετε!