17 Nοέμβρη, επέτειος Πολυτεχνείου και όσα συνεπάγεται αυτή για το τότε και τώρα. Ώντας ακόμα φοιτήτρια, με ευαισθητοποιεί πολύ αυτή η επέτειος γιατί είναι και από την πιο πρόσφατη ιστορία. Τα μηνύματα επίκαιρα όσο ποτέ άλλοτε. Όταν ήμασταν στο σχολείο ακόμα ήταν η γιορτή που διοργάνωνε η τρίτη λυκείου κάθε χρόνο, ως τελευταία τάξη και αφορμή των παιδιών να κάνουν κάτι όλοι μαζί. Τότε η ενασχόληση με την όλη διοργάνωση σε έκανε να νιώσεις πραγματικά μέρος όλου αυτού του νοήματος.
4 χρόνια μετά βέβαια, έχει εξασθενίσει κάπως το αισθητήριο της συμμετοχής μου, ή κυριαρχείται από στοιχεία που το αποπροσανατολίζουν. Όπως και να έχει η μνήμη είναι μνήμη, έστω και σε αυτές τις λίγες γραμμές!

Κατά τα λοιπά για να μη λέτε ότι σας λείπω καταπιάνομαι εντόνως τούτη τη βδομάδα με αναρτήσεις! Διάθεση, λίγος χρόνος το βράδυ, και τα δυο, ποιος ξέρει!
Παλεύοντας να μάθω να οδηγώ και περιμένοντας με ανοιχτό παράθυρο σε ένα ατελείωτο κόκκινο φανάρι, έπαιζε αυτό το κομματάκι από ένα μωβ κουπεράκι-θεϊκό- και σκεφτόμουν τι τέλειο τραγούδι αλήθεια, σαν να μην το είχα ξανακούσει. Προφανώς ναι, αλλά δεν το είχα προσέξει. Αφιερωμένο λοιπόν(για να μη βάζω και μόνο ξένα).
Δυνατό, διεκδικητικό, ξεσηκωτικό, εκρηκτικό...σαν το ταπεραμέντο μας!!!

"Γίνε τώρα γυμνή αγκαλιά
δωσ΄ μου όση μου πρέπει καρδιά...

Θέλω τώρα αμέσως να ρθεις
βρες τον δρόμο, τον τρόπο, μπορείς
Παραμύθι μου γίνε, τ' αξίζω!"

Πες τα Έλενα!