don't paint it black

Μάγκες μου τι κάνουμε; Καλά το καταλάβατε από την προσφώνηση, έχω λίγα κέφια. Καιρός ήταν να γίνω αυτή που είμαι συνήθως. Παρεμβολές και διάφορα άλλα πάντα θα υπάρχουν, ένα σκαμπανέβασμα είναι οι διαθέσεις και η ζωή η ίδια εξάλλου!



Μύρισε καλοκαίρι και έχω τρελαθεί από τη χαρά μου. Πρό των πυλών η καλύτερη εποχή του χρόνου. Και μια εξεταστική όπως πάντα, αλλά δε θα αναλωθώ σε αυτό πια, διαβάζοντας έρχεται και η όρεξη!



Βέβαια που μυαλά με τέτοιες ζέστες και φεστιβάλ σε κάθε γειτονιά. Κατέβηκα σε αυτό της Ευρωπαϊκής τζαζ στο Γκάζι και παρόλο που δεν έχω ιδιαίτερα τζαζ ακούσματα, ήταν καλά. Και με ελεύθερη είσοδο, πραγματικά αξίζει να το αναφέρω, νομίζω. Τουλάχιστον για τις δικές μου τσέπες. Οπότε πάρτε "σβάρνα" που λέμε ό, τι πετυχαίνετε καλό. Τα καλύτερα πράγματα στη ζωή αλήθεια, είναι δωρεάν.



Κατέβαινα προχτές κέντρο ψάχνοντας έναν εκδοτικό οίκο για ένα σύγραμμα. Εφτασα στα βάθη της Ευριπίδου, ντάλα μεσημέρι με μακρυμάνικο, κοντό μεν, αλλά μακρυμάνικο. Ιστορικός οίκος σε ιστορικό μέρος του πάλαι ποτέ ένδοξου κέντρου της Αθήνας. Τα κτίρια σε πείσμα του χρόνου και της μαυρίλας του καυσαερίου αγέρωχα, και 'γω καθιστή σε ένα κολωνάκι χάζευα το δρόμο προσπαθώντας με εντυπώσεις να διασκεδάσω την αναμονή μου. Ζέστη, σκόνι, τελάρα χονδρικής που μετέφεραν μελαμψοί άνδρες από δω και ' κει. Μια κοπέλα έρχεται αλαφιασμένη και μου λέει να βγάλω ότι φοράω στο λαιμό γιατί το αρπάζουν. Προσπαθώ και να την ηρεμήσω αλλά φαίνεται δεν έχει ξανακατέβει εκεί γύρω και έχει πάθει ένα μικρό σοκ. Μια κυρία πιο κάτω φωνάζει για την τσάντα που επιχείρησε να της αρπάξει περαστικός αετονύχης, όπως έμπαινε στο αυτοκίνητο. Μου θυμίζει Ντοστογιέφσκι το όλο σκηνικό. Όπου άνθρωπος και έγκλημα, σε όποια μορφή, συνύπαρξη(θα τη δώσω άραγε την εγκληματολογία το Σεπτέμβρη;). Παίρνω το βιβλίο τελικά όταν φιλοτιμούνται να μας ανοίξουν την πόρτα( μα στην Ελλάδα ζούμε, θες και αμέσως, μου λέει ένας από το Φ.Π.Ψ.).
Αποφασίζω να ανέβω την Μενάνδρου για Πειραιώς. Και να περάσω μέσα από το γνωστό λεφούσι. Πολύ ζέστη, πολύ σκόνη, πολύ "τσιγάρι" και ένα μηχανάκι να έρχεται πάνω μας, αφού δεν έχει από αλλού να περάσει. Το πολιτισμικό σοκ δεν πιάνει πια, το έπαθα μια και καλή πριν 3 χρόνια. Βέβαια, δυστυχώς, βράδυ δεν θα την έκανα την απόφαση να ανέβω έτσι.
Βγαίνω στην Ομόνοια. Σταματώ όπως είμαι φορτωμένη για να προσανατολιστώ. Ένα σταματημένο αυτοκίνητο παίζει στη διαπασών το "Paint it black" από Rolling Stones, και ταιρίαζει απίστευτα στο ρυθμό με τον οποίο κινούνται οι άνθρωποι. Αν δεν κάνεις και λίγο άκρη, θα σε ρίξουν κάτω!
Το λεωφορείο βαρυγκομά στα φανάρια, όλα κόκκινα και σήμερα. Και η μηχανή βγαζει αναθυμιάσεις. Για να μη λιποθυμίσω κατεβαίνω. Αυτή η πόλη ώρες ώρες γίνεται πολύ ξένη, ειδικά όταν ψάχνεις να βρεις έναν ίσκιο. "Και που να σφίξουν οι ζέστες" μονολογεί ένα ζευγάρι βλέποντάς με ξάπλα στο πεζούλι του μετρό. Τόσο παράλογο θέαμα, που αποδίδεται μόνο σε χρήστες ή δεν ξέρω τι. Ξένη σας λέω, ώρες ώρες πολύ ξένη.

Παρόλα αυτά το "mission imposible" της ημέρας, εξετελέστη με επιτυχία. Δεν υπερβάλλω, η μέρα δεν είναι ίδια για όλους ευτυχώς.
Σε πείσμα του στίχου εμείς κάθε άλλο από μαύρα δεν τα βάφουμε. Αλλά το τραγούδι μου εμπνέει τρομερή ενέργεια και την ίδια αίσθηση όπως όταν γκαζώνει το αυτοκίνητο! Για καλό πάντα. Να το διασκεδάζετε όσο μπορείτε, τα λέμε!