Καλησπέρα καλησπέρα...Μια Κυριακή μετά. Ε θα έγραφα νωρίτερα αλλά ως εορτάζουσα ετοίμαζα το σπίτι και μπυρομεζέδες για το βραδάκι της Παρασκευής. Άντε και του χρόνου να είμαστε καλά, χρόνια πολλά αλλά κυρίως καλά λέει και ένας φίλος!

Αν και μου την έδωσε λίγο με τον καιρό που έκανε σαν να φθινοπώριασε, οι τυχεροί που την έκαναν για τριήμερο καλά έκαναν! Εγώ πάλι το βλέπω πάλι βόλτες να κόβω τριγύρω. Από Τρίτη όμως ε, πρέπει να πιάσουμε και λίγο διάβασμα για σχολή. Περάσαν και οι φοιτητικές εκλογές, και τα τριήμερα, ένας μήνας μας μένει για εξεταστική και πρέπει να τα μαζέψω όσο να είναι λίγο τα πράγματα. Αλλά είπαμε ένα ένα τη φορά. Τούτη τη βδομάδα σουλούπωσα το σπίτι και τον εαυτό μου-ας πούμε τώρα- την άλλη έχει ο Θεός!

'Εξοδα και το ταμείον είναι μείον, όπου πάω έτσι μου λένε, και για σχέδια μετανάστευσης σε Βουλγαρίες και Τουρκίες μιας και η Ελλάδα...καταλαβαίνετε...Εμείς τι θα απογίνουμε μάγκα μου;

Είμαι αφελής. (Μεγαλεπήβολες δηλώσεις θα μου πείτε, να τις προσέξω!). Είμαι ευτυχώς ή δυστυχώς όμως και τι να κάνουμε γι αυτό;Τρώγω κάτι μα κάτι σούπες( μεταφορικά πάντα) έτσι για να το θυμάμαι. Και ενώ μπορεί να έχω ψιλιαστεί τη ζημιά και να έχω κατά τι αποτραβηχτεί, είναι που αργώ να συνειδητοποιήσω περί τίνος ακριβώς πρόκειται. Σαν να λέμε, εκεί που λες ότι δεν έχει άλλο χειρότερο, έρχεται ο άλλος και σου τραβάει τον πάτο για να διαπιστώσεις ότι έχει και άλλο. Και εκεί καταλαβαίνεις ότι μια άθλια συμπεριφορά μπορεί να γίνει και πολύ πιο άθλια. Κάποιοι έχουν μεγάλο πρόβλημα φίλοι μου, πολύ όμως, γι' αυτό λένε κράτα τα μέντε σου, έχω όμως πίστη ότι δεν είναι λόγος να καταντήσουμε και τέρατα δυσπιστίας..

Δούλεμα που θέλει ο κόσμος...Εντελώς όμως!


Αδερφάκι καλή επιτυχία, με υπομονή και τσαμπουκά!
Και το καλοκαίρι θέλω τρελές ροκιές με τα τύμπανα τέλος!

Αφιερώνω Γιοκαρίνη, ένα τραγούδι που μου είχε δώσει μια πρώτη εικόνα του πώς μεγαλώνει κανείς, α, και της Αθήνας, ασχέτως αν ταιριάζει ακριβώς με αυτά που μου είχαν πει. Γιατί απλά είναι πράγματα που πρέπει να τα ανακαλύψεις μόνος...Και πόσα μυαλά θα αλλάξεις στην πορεία!

"Δεν είχα σπουδάσει σχεδόν τίποτα ως τώρα, μόνο της καρδιάς μου με συνέπερνε η μπόρα, μα δεν επάθα και τίποτα κακό". Αγαπημένος στίχος!