Να' μαστε και πάλι...

Καλησπερίζω και απολογούμαι για το δεκαήμερο απουσίας. Βλέπετε είχαμε επαναληπτικές εξετάσεις, για τις οποίες φοβάμαι πάντως ακόμα, και δεν το έχω ξεπεράσει. Το έχω ξαναπεί πως αυτό το " όλη μου η ζωή μια εξέταση" κάπως, κάποτε πρέπει να αλλάξει. Αλλά αυτό το κάποτε μου ακούγεται πολύ μακρινό ακόμα. Τέλος όμως, δεν θα παραπονιέμαι και κάθε φορά που ανοίγω ανάρτηση για το τι δεν κατάφερα να κάνω όπως θα ήθελα! Ας αρκεστώ σε αυτά που έστω και κουτσά- στραβά τα έφερα εις πέρας!

Το ψυχικό απόθεμα του ανθρώπου είναι τεράστιο. Και μιλάω για νορμάλ καταστάσεις και όχι παθολογικές. Επίσης και τα ταλέντα του, ώρες ώρες σε εκπλήσσουν. Κατέβηκα χτες μια βόλτα. Πρώτη στάση τα σκαλάκια της πλατείας στο Σύνταγμα. Αρκεί λοιπόν να κάτσει κανείς στην κεντρικότερη πλατεία της πρωτεύουσας και να παρατηρεί τους γύρω, για να διαπιστώσει ένα σωρό πράματα. Θα μου πείτε αυτά είναι για αργόσχολους(;!). Οκ, αν δεν έχεις κάτι καλύτερο να κάνεις.

Χάζευα αυτά τα παιδιά, που πανω κάτω τείνουν να μου γίνουν και γνώριμα να "τρώνε" τα σκαλιά με τα πατίνια τους. Θαυμάζω την επιμονή τους. Μια άλλη παρέα δοκίμαζε break dance κινήσεις στο πλατύσκαλο, ενώ ενας μαλλιάς με καπέλο μιμούταν τον Μαικλ Τζάκσον, τόσο πετυχημένα που ορισμένοι έπερναν και βίντεο. Θαυμάζω την αυτοπεποίθηση του να κάνεις τα κόλπα σου χωρίς να σου καίγεται καρφάκι για το τι λέει ο καθένας που περνάει. Στο βάθος ξέρεις βέβαια πως θα προσελκύσεις τα βλέμματα, και αν μη τι άλλο θα κερδίσεις για λίγο την προσοχή τους. Αχ αυτή η προσοχή...

Επόμενη στάση πλατεία Μοναστηρακίου. Με την πίτα γύρο στο χέρι και καθισμένη οκλαδόν, από κάτω μου βλέπει κανείς μέσα από το διάφανο τζάμι απομεινάρια της αρχαίας πόλης της Αθήνας. Οπως και στο Σύνταγμα κόσμος παέι και έρχεται για τα ραντεβού στο μετρό. Εδώ περισσότεροι τουρίστες, πραγματικό πανηγύρι με πάγκους απο παιχνίδια, χαϊμαλιά, φανούς και φωτάκια. Εντυπωσιάζομαι από τα πλαστικά φωτεινά ελικοπτεράκια που κάνουν υπερπτήσεις λίγο πριν ακολουθήσουν πορεία ελεύθερης πτώσης στο πλακόστρωτο. Μια μπάντα με πνευστά παίζει το Brazil, και είναι ακριβώς αυτό που δεν σκεφτόμουν εκείνη τη στιγμή!

Σκουπίδια που σου αφήνει ο ελληνάρας στροβιλίζουν με τον αέρα, βασιλικά αδέσποτα γίνονται ένα με τον κόσμο. Χαμογελάω στον ξένο που μου ζητάει φωτιά-μήπως πρέπει να αρχίσω το τσιγάρο;- αναρωτιέμαι τι έχει ο ερμητικά κλειστός σάκος του απέναντι και στο πώς να περνούν τη ζωή τους αυτοί οι πάντα γελαστοί μαύροι πωλητές-πρέπει να πάρω μια τσάντα για το καλοκαίρι είναι η αλήθεια...

Στο δρόμο της επιστροφής δεν νιώθω ακριβώς ανάλαφρη, νυστάζω είναι η αλήθεια και τότε σταματάω να σκέφτομαι. Ξέρω πως μέσα σε κόσμο είναι δυνατόν να νιώθεις πολύ μόνος σου, και το πολεμάω από πολύ μικρή. Είμαι σε καλό δρόμο ελπίζω.
Συνυπάρχουμε, και ο μικρός από το υπόγειο ράπαρε το μεσημέρι, και μου άρεσε αν και δεν καταλάβαινα τη γλώσσα.
Θέλω απεγνωσμένα κάποιος να φροντίσει να μην "πάμε χαμένοι", όλοι, γιατί όλοι και ο καθένας χωριστά μπορούμε να κάνουμε κάτι το μοναδικό...

Δεν τα έχω χάσει, αν και είμαι λίγο πιο θυμωμένη από ότι συνήθως! Όμως τίποτα δεν τελειώνει έτσι, και πολλά όμορφα πράγματα ίσως ξεκινούν και ελπίζω να τα συναντήσω στη στροφή.

Not over λοιπόν!Καλή δύναμη σε όσους δίνουν εξετάσεις!!!