Λίγα τα λόγια

Ώρα σκέφτομαι αν θα γράψω, κι αν θα γράψω τι τελικά θα πρωτογράψω...
Από τη μια νομίζω πως άμα αρχίσω να γράφω θα πάρει φωτιά το πληκτρολόγιο, από την άλλη σωπαίνω και ξεφυσάω... Για πόσο;
Δεν θέλω να πω τα τετριμμένα, τα έχουν χιλιοπεί από τα χτες οι "ειδήμονες" των καναλιών. Αλλά και ο καθένας χωριστά μέσα του.
Ακόμα και το πιο αισιόδοξο άτομο, το νιώθει όταν έχει συνηθίσει σε ένα κομμάτι πάτο, και του το τραβούν και αυτό. Και όταν πρέπει για άλλη μια φορά να εμπεδώνουμε με τόσο ωμό τρόπο πόσο απέχει η ζωή ενός καλούμενου καθημερινού ανθρώπου από την αντίπερα όχθη...Και πάλι, και πάλι.

Δεν υπάρχει πιο επίκαιρο


Η οδός Ελλήνων, οδός αγαπημένη, οδός σακατεμένη




Προσέχετε τη ζωή μας μάγκες (μιλάω σαν τον παππού μου, γιατί νιώθω κάτι τέτοιες ώρες πως γεράσαμε πρόωρα)