Προλαβαίνω;..

Καλησπέρα καλησπέρα...

Να και ένα ρήμα που μας χαρακτηρίζει τόσο πολύ κάποιους, δεν βγαίνει από το μυαλό μας. Αυτή η αίσθηση, αν θα έχω το χρόνο να κάνω όσα θα ήθελα. Και να τα κάνω σωστά. Και ξανά σωστά. Λες και εξαρτάται μόνο από μένα. Λες και θα εξαρτάται πάντα από μένα. Μακάρι να ήταν έτσι. Αλλά η ζωή άλλα μας δείχνει στη πορεία-μεγάλες ανακαλύψεις! Οι εξελίξεις είναι καταιγιστικές, άλλοι νιώθουν πως τους πνίγουν και άλλοι πως τους εγκλωβίζουν σε μια πιο σκοτεινή πραγματικότητα, αλλά εσύ τρέχεις ακόμα να προλάβεις. Και πάντα πρέπει να τρέχεις. Μήπως και προλάβεις και "δεν σε προλάβουν". Σε κάτι άλλο αυτή τη φορά. Στο αμέσως επόμενο "στοίχημα".
Είπαμε, το χειρότερο είναι οι ειλημμένες αποφάσεις, για σένα, χωρίς εσένα. Δεν πρόλαβες. Ή σε πρόλαβε και συνέβη το λιγότερο επιθυμητό σενάριο. Γιατί δεν ήθελες να το λάβεις υπόψη όταν κατέστρωνες το σχέδιο δράσης σου.
Όταν όμως δεν έχουμε να κάνουμε με business ή study plan, τότε;
Απλά σε πρόλαβαν οι εξελίξεις και πρέπει να το πάρεις απόφαση. Τέλος. Δεν είναι καθόλου ευχάριστη η διαπίστωση. Θλιβερό;

Δεν ξέρω αν τα συνδέω όπως θα έπρεπε. Θέλω να καταλήξω πως πάντα θα βλέπουμε εκείνο που δεν κάναμε. Εκείνο που δεν ήμασταν, εκείνο που δεν φτάσαμε. Και είναι εν μέρει σωστό, γιατί μας κινητοποιεί συνέχεια, να μην τα παρατάμε, να μην είμαστε παθητικοί.
Σε κάποιους τομείς.
Σε άλλους, ό, τι έγινε, έγινε. Αλλά θα το ζαλίζεις στο μυαλό σου, πώς έγινε αυτό, ή γιατί δεν πρόλαβες να πάρεις χαμπάρι τι θα γίνει, και πως θα κατέληγε έτσι; Και γιατί δεν πρόλαβες να πεις και να κάνεις όσα σκεφτόσουν και ήθελες;
Είπαμε, σε άλλα σκεφτόμαστε περισσότερο, σε άλλα νιώθουμε περισσότερο. Και τότε, στο δεύτερο, είναι απλά λίγο πιο εύκολο να πέσεις έξω. Ή να μην πέσεις καθόλου μέσα. Ή δεν ξέρω...συμπληρώστε με...

Κάνω λαβύρινθους με τις λέξεις και τις σκέψεις, μου είπες τόσο που χάνομαι και εγώ εκέι μέσα. Άραγε, γιατί;
-can't help it, σου λέει κάτι;

Από τα συγκλονιστικότερα τραγούδια που έχει ερμηνεύσει η Άλκηστη. Για τη μάχη με το χρόνο, με τα συναισθήματα που τερατώνονται κάποιες φορές και την άλλη ώρα γίνονται "αέρας", για τη μάχη με τον εαυτό μας-που μπορεί να πάρει μέχρι και αυτοκαταστροφικές διαστάσεις, τις κρατάμε έξω αυτές όσο γίνεται ε-θερμή παράκληση προς κάθε ενδιαφερόμενο!!


Νομίζω πως προλαβαίνουμε, ότι επιθυμήσουμε πραγματικά...Δεν θα χαθεί. Κάποια τρένα πρέπει να ξαναπερνούν, αργά ή γρήγορα.Και κάπου εκεί στη μάχη με το χρόνο θα συναντηθούν οι δυο άκρες. Του "θέλω" και του "είναι".

Και να θυμάστε πως οι εξαιρέσεις είναι για να επιβεβαιώνουν τελικά τον κανόνα.