...

Καλησπέρα μάγκες μου. Είμαι στο πόδι από νωρίς αλλά είναι τέτοια η υπερδιέγερση που έχω που και να ξαπλώσω δεν κλείνει το μάτι. Ανατροπών συνέχεια, δεν σας είπα;
Τελικά θα έχουμε εξεταστική. Όχι μόνο για τους επί πτυχίω, αλλά για όλους και μάλιστα 3 εβδομάδων παρακαλώ. Ήταν οι απειλές της προ-περασμένης βδομάδας πως χάθηκαν όλα για όλα, εξετάσεις, μαθήματα, εξάμηνο. Άντε τώρα κάτσε να διαβάσεις και να κάνεις εξεταστική μέχρι το Νοέμβρη. Μα να μην είμαστε αχάριστοι, ας γίνει πρώτα!

Espanol Castellan, σε πρωινό μάθημα, ξεκίνησα αυτή τη βδομάδα. Βλέπετε όπως προείπα άλλα σχέδια κάνεις για Οκτώβρη και έπειτα, φροντιστήρια, δραστηριότητες, δουλειά, εξάμηνο, και όχι παρατεταμένες εξεταστικές-μα να μην θέλω να ξανακούσω αυτές τις λέξεις! Και έχω να συνηθίσω αυτό το "θ" των Ισπανών, και γενικά τον ήχο τους, αλλά νομίζω θα το παλέψουμε, αξίζει τον κόπο! Όλα καλά με αυτά.

Αλλά το "όλα καλά" είναι πάντα υποκειμενικό. Και υποκειμενικό, και ετσιθελικό, και πολύ αφελές κάποιες φορές-κι ας επιλέγεις την αφέλεια γιατί δεν θες να ξέρεις για τα άλλα.
Δεν κατεβαίνω συχνά στο Πανεπιστήμιο από όταν ήρθα, αφού η σχολή δεν λειτουργούσε. Άντε για καμιά δουλειά ή βόλτα στα μαγαζιά. Έτσι και σήμερα τ' απόγευμα. Και σαν καλό κορίτσι πάρα το λεωφορείο να κατέβω στο Πανεπιστήμιο. Και να ανέβω τη Γρηγορίου Ε', τον πεζόδρομο που ανέβαινα κάθε μέρα επί τέσσερα χρόνια τώρα να βγω στην Ακαδημίας. Μια συνήθης, αμελητέα διαδρομή, διανθισμένη τα απογεύματα και τις Κυριακές με υπαίθρια παζάρια, τσάντες και ψιλικά, ρούχα και ότι άλλο, να πωλούνται από Αφρικάνους και Ασιάτες μικροπωλητές. Ωραία έως εδώ.
Το ότι το Πανεπιστήμιο και συγκεκριμένα ο χώρος γύρω από τα Προπύλαια έχει γίνει η νέα Ομόνοια από τον Ιούλιο το έχετε ακούσει; Γιατί εγώ το είχα, και είχα δει ίσως κάποια δείγματα αλλά δεν ήταν κάτι που να μου κάνει τόση εντύπωση σε σχέση με παλαιότερα.
Όταν όμως 6 η ώρα το απόγευμα ανεβαίνεις τον εν λόγω πεζόδρομο και ολόγυρά σου όλοι χτυπούν τη σύριγγα ο ένας στον άλλο, και μιλάμε για άτομα που φαίνονται χρόνιοι χρήστες, που έρχονταν εκεί για να αγοράσουν και να "πιουν", που η ουσία πήγαινε από χέρι σε χέρι σαν να είναι εισιτήριο, και που βλέποντας τόσες βελόνες όπου κοίταζες, νόμιζες πως κάποια θα τρυπήσει και σένα!
Δεν σταματάω "να χαζέψω" όταν προχωράω προς τα κάπου. Δηλαδή δεν το συνηθίζω. Γιατί δεν είναι και κάτι που δεν είχα ξαναδεί. Όμως σε τέτοια έκταση, σε αυτό το μέρος και με τέτοια βιαιότητα, παραδέχομαι πως πρέπει να έφαγα φρίκη-έκφραση που μισώ να αρθρώνω. Άνθρωποι κρεμασμένοι στα αγάλματα, ως νέα ατραξιόν για τους τουρίστες των ιστορικών κτιρίων; Δηλαδή αν αυτή είναι εικόνα με ήλιο, το βράδυ τι γίνεται;
Τα στέκια δύσκολα διαλύονται. Καθαρίζεις το ένα, θα δημιουργηθεί άλλο. Αυτό το είχαν προβλέψει οι αρμόδιοι "καθαρίζοντας" την Ομόνοια; Όπως και στην Τοσίτσα στο Πολυτεχνείο, η ουσία πρέπει να κινείται κατ' αυτόν τον τρόπο γύρω από τα πανεπιστήμια; Γιατί τόση παρακμή; Γιατί τόσοι νέοι άνθρωποι να έχουν ριχτεί σε αυτό; Γιατί, τόσα γιατί, και καμιά απάντηση...

Όχι δεν ήταν ακριβώς έτσι πριν από 4 χρόνια. Νομίζω. Εκτός κι αν ήμουν μικρή και αφελής. Γιατί επρεπε να μου συνδέσεις αυτές τις εικόνες με την ανάμνηση της διαδρομής μου προς τη σχολή; Και να το πάω ένα βήμα παραπέρα "Ναρκοθετώντας" το οικείο σε μένα, δημιουργείς άλλο ένα εμπόδιο. Στο να φτάσω εκεί που θέλω. Άσχετα αν αυτό το εκεί είναι στα 500 μέτρα, ή μακρύτερα, κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Πρέπει να συνεχίσεις να προχωράς, λέει. Αφήνοντας πίσω απλά, αυτούς που για δικούς τους λόγους έμειναν πίσω. 'Η για λόγους άλλων. Προχώρα. Λες και δεν θα το ξαναδείς. Στο επόμενο στενό πάλι κάτι θα δεις. Απλά έχεις την ελπίδα πως θα αλλάξει.

Μου φαίνεται ότι η πόλη μας "φωνάζει". Πνιγμένη στα σκουπίδια και στην αγανάκτηση, απορρυθμισμένη, μας φωνάζει. ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΤΗΝ ΑΚΟΥΕΙ, ΝΑ ΤΗ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ, όταν όλοι φωνάζουν αλλά δεν καταλαβαίνεις τι λέει ο καθένας; Αλλά είναι γνωστό πως όσο αφήνεις κάτι σε αφήνει. Και εμείς αφηνόμαστε σε αυτό που μας αφήνει...
Διορθώστε με αν κάνω λάθος, γιατί θέλω να κάνω λάθος...


Ευτυχώς το πρωί βγαίνει ο ήλιος και τα κάνει όλα ομορφότερα.

Λυπάμαι που δεν μπορώ να βρω κάτι καλύτερο για απόψε...Αν η παρακμή έχει μελωδία...




Να μου προσέχετε.