Βραδάκι...

Καλησπέρα μαγκάκια μου!
Τι καλοκαιρινή βραδιά απόψε. Κάθομαι στο μπαλκόνι για λίγο αεράκι, έστω και αθηναίικο και χαζεύω το φωτεινό μισοφέγγαρο. Όλα είναι τόσο όμορφα το βράδυ, γοητευτικά και επικίνδυνα όμορφα.

Δεν μπορώ να αναφέρω πως πέρα από τις τελευταίες παραδόσεις στα αμφιθέατρα και το γνωστό άγχος που τραβάμε οι φοιτητές σε κάθε επερχόμενη εξεταστική, έχουμε και ζούμε ιστορικές στιγμές. Την Κυριακή μιλούσαν για τη μεγαλύτερη συγκέντρωση από τη μεταπολίτευση. Πράγματι, αυτό που έγινε στο Σύνταγμα ήταν φοβερό, και μεγαλειώδες για όσους βρεθήκαμε εκεί. Μακάρι να οδηγήσουν κάπου όλα αυτά.
Γιατί έρχεται σε όλα-ή σχεδόν σε όλα- τα πράγματα στη ζωή εκείνο το σημείο που νιώθεις πως δεν πάνε άλλο, δεν τα μπορείς άλλο, όσο κι να τα τραβάς. Και τότε τυχερός, αν είναι στο χέρι σου να τα αλλάξεις.
Το καλοκαιράκι είναι εδώ, παρ' όλα αυτά, και δεν μπορεί παρά να μας γεμίσει με λίγη ζωντάνια και αισιοδοξία.
Τα καλοκαιριάτικα αυτά βράδάκια που περνάω μόνη στο στενό μου μπαλκόνι, με γλυκιά μπαλαντο-μουσική να γεμίζει τον αέρα, μου βγαίνει μια γλυκιά μελαγχολία. Της ώρας ίσως...

Ένα αγαπημένο ,τελικά, ιταλικό τραγούδι, που το είχα αρχικώς υποτιμήσει, μέχρι να το δω να μετουσιώνεται σε εντυπωσιακό τανγκό, ένα από εκείνα τα βράδια, των οποίων τη μαγεία αναζητώ ακόμα. Και ανέκαθεν τα ιταλικά τραγούδια με ταξίδευαν το καλοκαίρι περισσότερο από ποτέ.

Νon ti scordar mai di me=μη με ξεχάσεις ποτέ. Κάποιοι ξεχνούν εύκολα πολύ βέβαια. Τυχερός όποιος έχει και κανέναν φίλο να τον ενοχλήσει μετά τις 2π.μ. και αυτός να "πετάξει" κοντά σου, όταν τον χρειάζεσαι, όπως στο story του videoclip.

Ταιριάζει απόλυτα με αυτή τη γλυκιά μελαγχολία που περιγράφω.

Να προσέχετε και να περνάτε όμορφα τις στιγμές σας:)