21 Απριλίου 2010, η πρώτη ανάρτηση αυτού του blog...
Kαι ναι, ένας χρόνος συμπληρώνεται σήμερα για το μωρούλι blogάκι μου! Τυπικά βέβαια ένας χρόνος που είμαι στην μπλογκόσφαιρα έχει ήδη συμπληρωθεί από το Σεπτέμβριο. Γιατί Σεπτέμβρη του 2009 καταπιάστηκα πρώτη φορά με την ιδέα να μπω σε αυτό το χώρο( στο www.mariolenaki.blogspot.com, που διαγράφηκε από λάθος και ήταν κρίμα γιατί δεν είχα σώσει τα κείμενα του. Πάνω στο ίδιο πρότυπο και χωρίς ουσιώδεις αλλαγές φτιάχτηκε με αρκετό κουράγιο το παιδάκι του, mariolenaki2) που ακολουθεί την αισθητική μου, είναι ένας τρόπος να γράφω όσα σκέφτομαι και νιώθω και μπορώ να πω, ανεβάζω αγαπημένη μουσική και απλά ωριμάζει μαζί μου, ζώντας μέσα από το άνοιγμα της οθόνης μας και τον ήχο των δακτύλων να πληκτρολογούν τις λέξεις. Άλλοτε γρήγορα, σχεδόν ασθμαίνοντας να τα γράψουν όλα, άλλοτε δύσκολα, γιατί δεν είναι όλες οι μέρες και οι διαθέσεις ίδιες...
Ένας τρόπος έκφρασης. Ιδιότυπος, "μα γιατί το έχεις" όπως ρωτούν αρκετοί. Το "έτσι" δεν μου άρεσε ποτέ ως απάντηση και δεν θέλω να τη δίνω και 'γω. Έχετε νιώσει ποτέ ότι έχετε τόσα να πείτε που θα σας πνίξουν; Ή απλά να πείτε κάτι για να περάσει το λεπτό και να μην πέσετε μέσα σε αυτό. Ανέκαθεν αυτά που λέμε δεν ενδιαφέρουν όλους. Και μιλάω αρκετά σαν άνθρωπος. Αποφάσισα να καλλιεργήσω και μια γραφική αποτύπωση όλων αυτών που θα ήθελα να πω. Κι αν και ήταν δύσκολο στην αρχή, γιατί κάποια πράγματα χρειάζονται έντονη περιγραφική προσπάθεια για να αποτυπωθούν με λέξεις, σιγά-σιγά έρχεται και πιο εύκολα.
Άλλοτε είμαι υπεραναλυτική. Υπερ-συναισθηματική και έχω πιαστεί από μια φυσαλλίδα σαν να λέμε στον ωκεανό. Άλλοτε τόσο λιτή. Πάντοτε μουσική. Στο τέλος όταν διαβάζω το κείμενο της προς δημοσίευση ανάρτησης, ειδικά αν το αφήσω κατά το κοινώς λεγόμενο να "σιτέψει", αργώ και 'γω να με καταλάβω και πάλι. Γιατί όλα γράφονται μια μοναδική συγκεκριμένη χρονική στιγμή, υπό την επήρεια της τάδε διάθεσης. Και αυτά τα στοιχεία είναι τόσο καθοριστικά, ώστε κάθε κείμενο, να είναι τέτοιο και μόνο.
Δεν κρατούσα μικρή ημερολόγιο. Ίσως να βαριόμουν να γράφω κάθε μέρα τι κάνω και τι έγινε. Έγραφα ανά αραιά χρονικά διαστήματα μόνο και ακόμα γράφω-με στυλό- εκείνα που θεωρούσα πολύ σημαντικά και άξια να θυμάμαι.
Μεγαλώνοντας καταλαβαίνω πως όλα μετράνε. Και η πιο φαινομενικά άδεια μέρα μας, δεν θα είναι άδεια αν στύψουμε το μυαλό μας και βγάλουμε κάτι από τον εαυτό μας. Με προοπτικές αυτοβελτίωσης και όχι μόνο.
Για την ιστορία τα στατιστικά έχουν ως εξής: 1 χρόνος, 51 αναρτήσεις, 184 κλικ διαφορετικών χρηστών που έριξαν μια ματιά(συμπεριλαμβανομένων δύο από Berkley και Saint-Louis Η.Π.Α παρακαλώ!), 16 αναγνώστες.
Ευχαριστώ όσους με διαβάζουν, είναι ανακουφιστικό να κτίζεις έναν τέτοιο τρόπο παρέας. Ακόμα περισσότερο εκείνους που με συντροφεύουν με κανένα σχόλιο, κουβέντα να γίνεται:)).Και υπόσχομαι να συνεχίσω να γράφω, όσο και όπως μπορώ και νιώθω. Αβίαστα για να είναι αυθεντικά, και από καρδιάς.
Μάγκες αγαπημένοι, για να επανέλθω στο σύνθημα του ιστολογίου:
"αφού μπορούμε και γελάμε με αυτά που βλέπουμε, αφού μπορούμε και αντέχουμε τη τρέλα μας...θα πει πως το ποντίκι και τα πλήκτρα μας γερά να γράφουμε"
Keep writing λοιπόν, που θα έλεγε και το αδέρφι!
Να είμαστε όλοι καλά να συνεχίζουμε!
Τυπικά και λατρεμένα μουσική για το τέλος-το τραγούδι που πάιζει καθώς τελειώνω αυτήν την ανάρτηση...I'll be there for you!!!
Kαι ναι, ένας χρόνος συμπληρώνεται σήμερα για το μωρούλι blogάκι μου! Τυπικά βέβαια ένας χρόνος που είμαι στην μπλογκόσφαιρα έχει ήδη συμπληρωθεί από το Σεπτέμβριο. Γιατί Σεπτέμβρη του 2009 καταπιάστηκα πρώτη φορά με την ιδέα να μπω σε αυτό το χώρο( στο www.mariolenaki.blogspot.com, που διαγράφηκε από λάθος και ήταν κρίμα γιατί δεν είχα σώσει τα κείμενα του. Πάνω στο ίδιο πρότυπο και χωρίς ουσιώδεις αλλαγές φτιάχτηκε με αρκετό κουράγιο το παιδάκι του, mariolenaki2) που ακολουθεί την αισθητική μου, είναι ένας τρόπος να γράφω όσα σκέφτομαι και νιώθω και μπορώ να πω, ανεβάζω αγαπημένη μουσική και απλά ωριμάζει μαζί μου, ζώντας μέσα από το άνοιγμα της οθόνης μας και τον ήχο των δακτύλων να πληκτρολογούν τις λέξεις. Άλλοτε γρήγορα, σχεδόν ασθμαίνοντας να τα γράψουν όλα, άλλοτε δύσκολα, γιατί δεν είναι όλες οι μέρες και οι διαθέσεις ίδιες...
Ένας τρόπος έκφρασης. Ιδιότυπος, "μα γιατί το έχεις" όπως ρωτούν αρκετοί. Το "έτσι" δεν μου άρεσε ποτέ ως απάντηση και δεν θέλω να τη δίνω και 'γω. Έχετε νιώσει ποτέ ότι έχετε τόσα να πείτε που θα σας πνίξουν; Ή απλά να πείτε κάτι για να περάσει το λεπτό και να μην πέσετε μέσα σε αυτό. Ανέκαθεν αυτά που λέμε δεν ενδιαφέρουν όλους. Και μιλάω αρκετά σαν άνθρωπος. Αποφάσισα να καλλιεργήσω και μια γραφική αποτύπωση όλων αυτών που θα ήθελα να πω. Κι αν και ήταν δύσκολο στην αρχή, γιατί κάποια πράγματα χρειάζονται έντονη περιγραφική προσπάθεια για να αποτυπωθούν με λέξεις, σιγά-σιγά έρχεται και πιο εύκολα.
Άλλοτε είμαι υπεραναλυτική. Υπερ-συναισθηματική και έχω πιαστεί από μια φυσαλλίδα σαν να λέμε στον ωκεανό. Άλλοτε τόσο λιτή. Πάντοτε μουσική. Στο τέλος όταν διαβάζω το κείμενο της προς δημοσίευση ανάρτησης, ειδικά αν το αφήσω κατά το κοινώς λεγόμενο να "σιτέψει", αργώ και 'γω να με καταλάβω και πάλι. Γιατί όλα γράφονται μια μοναδική συγκεκριμένη χρονική στιγμή, υπό την επήρεια της τάδε διάθεσης. Και αυτά τα στοιχεία είναι τόσο καθοριστικά, ώστε κάθε κείμενο, να είναι τέτοιο και μόνο.
Δεν κρατούσα μικρή ημερολόγιο. Ίσως να βαριόμουν να γράφω κάθε μέρα τι κάνω και τι έγινε. Έγραφα ανά αραιά χρονικά διαστήματα μόνο και ακόμα γράφω-με στυλό- εκείνα που θεωρούσα πολύ σημαντικά και άξια να θυμάμαι.
Μεγαλώνοντας καταλαβαίνω πως όλα μετράνε. Και η πιο φαινομενικά άδεια μέρα μας, δεν θα είναι άδεια αν στύψουμε το μυαλό μας και βγάλουμε κάτι από τον εαυτό μας. Με προοπτικές αυτοβελτίωσης και όχι μόνο.
Για την ιστορία τα στατιστικά έχουν ως εξής: 1 χρόνος, 51 αναρτήσεις, 184 κλικ διαφορετικών χρηστών που έριξαν μια ματιά(συμπεριλαμβανομένων δύο από Berkley και Saint-Louis Η.Π.Α παρακαλώ!), 16 αναγνώστες.
Ευχαριστώ όσους με διαβάζουν, είναι ανακουφιστικό να κτίζεις έναν τέτοιο τρόπο παρέας. Ακόμα περισσότερο εκείνους που με συντροφεύουν με κανένα σχόλιο, κουβέντα να γίνεται:)).Και υπόσχομαι να συνεχίσω να γράφω, όσο και όπως μπορώ και νιώθω. Αβίαστα για να είναι αυθεντικά, και από καρδιάς.
Μάγκες αγαπημένοι, για να επανέλθω στο σύνθημα του ιστολογίου:
"αφού μπορούμε και γελάμε με αυτά που βλέπουμε, αφού μπορούμε και αντέχουμε τη τρέλα μας...θα πει πως το ποντίκι και τα πλήκτρα μας γερά να γράφουμε"
Keep writing λοιπόν, που θα έλεγε και το αδέρφι!
Να είμαστε όλοι καλά να συνεχίζουμε!
Τυπικά και λατρεμένα μουσική για το τέλος-το τραγούδι που πάιζει καθώς τελειώνω αυτήν την ανάρτηση...I'll be there for you!!!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου