Ξαναέπαθα το σύνδρομο να μη με φτάνει η μέρα να κάνω όσα θα ήθελα να έχω κάνει.. Όσο για το πρωταπριλιάτικο αστείο που θα ήθελα να μου κάνεις, ξέρεις τι. Προσοχή μην την πατήσετε!
Και να μιλήσω και για κάτι μαγικό με το οποίο έφυγε ο μήνας. Τρίτη βράδυ, Αυλαία, προ-τελευταία μουσική παράσταση Αλκίννοου Ιωαννίδη. Ήθελα από καιρό να τον δω, και τα σχόλια για το πρόγραμμα που έκανε προσαρμοσμένο σε κιθάρα-φωνή δεν μπορούσαν παρά να με πείσουν. Υπέροχος, πραγματικά. Άψογος, τεχνικά αρτιότατος-λάτρεψα τόσο τον ήχο της κιθάρας που θα άρχιζα μαθήματα και σήμερα, και αυτή η φωνή, αγγελική. Για να μην μιλήσω για τον τρόπο που επικοινωνούσε με το κοινό, την σχεδόν ευλαβική ησυχία, ακούγοντάς τον. Προσκυνητής, Βόσπορος, Κεμάλ, Καθρέπτης, Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ όταν σε θέλω, Όνειρο ήτανε, Ζήνωνος, στην Αγορά του Αλ Χαλίλι..Τόσα τραγούδια, τόσες εικόνες και συναισθήματα που σαν να περίμεναν να βγουν και πάλι στην επιφάνεια γιατί δεν χωρούσαν άλλο κρυμμένα εκεί στις γωνίες τις ψυχής...
Ευχαριστούμε γι' αυτό το μοναδικό πρόγραμμα, που αποζημίωσε κάθε προσδοκία!
Κλείνω με το αγαπημένο μου "Θα ' μαι κοντά σου όταν με θες", που έχει κολλήσει και παίζει συνέχεια σαν ραδιόφωνο στο κεφάλι μου. Σε μια φοβερή νεανική εκτέλεση-και όμως σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα...
"Το παραμύθι τελείωσε κι αρχίζει η ζωή
Αχ να 'ταν η αλήθεια σου σαν ψέμα αληθινή
Τι να την κάνω τη ζωή μου στο παραμύθι θα τη ρίξω να πνιγεί
Να παραμυθιαστεί η ψυχή μου να σε πιστέψει πάλι απ' την αρχή
Να σε πιστεύει όταν μ' αγγίζεις τις νύχτες όταν ψιθυρίζεις
Όταν λες θα 'μαι κοντά σου όταν με θες..."
Δεν βρίσκω αντιπροσωπευτικότερο σε μένα στίχο, αυτή τη στιγμή.
Θέλω το παραμύθι μου, με νιώθεις;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου