Να είμαστε, πρίγκιπες και φτωχοί...

Καλησπέρα καλησπέρα!

Ναι, μέσα Μαϊου πήγε κιόλας, και όχι δεν σας ξέχασα μάγκες μου όμορφοι. Αλλά με το που γύρισα από τις διακοπές του Πάσχα-βλέπε Πρωτομαγιά, το χάος. Σε όλους τους τόμεις, αλλά όπως έχουμε πει, να είμαστε καλά να τρέχουμε!

Η πρώτη μετά τη γενέθλια ανάρτηση, και κανονικά θα έπρεπε να πω "Χριστός Ανέστη", έστω και καθηστερημένα. Το Πάσχα στο νησί ήταν ωραία, ο καιρός ανοίγει, και όταν φτάνεις πίσω στην πόλη και ξαναντικρίζεις τη μαυρίλα από τα Κτελ του Κιφησού και μετά, λες, που πάω τώρα...Φυσικά δεν είχα και πολύ χρόνο να το συνειδητοποιήσω γιατί είπαμε, ξανά στος ρυθμούς μας.
Δεν μπορώ να μη μιλήσω και για τον χιλιο-ειπωμένο βασιλικό γάμο. Πάντως ο κόσμος χάρηκε κι αυτόν τον βασιλικό γάμο. Μου έκανε τόσο εντύπωση η ανάγκη του κόσμου ν' αναβιώσει το διαφορετικό, το παραμύθι, έστω κι αν είναι μόνο το περυτίλιγμα. Στον κόσμο που πρίγκιπες και φτωχοί γινόμαστε ένα, σε αυτόν τον κόσμο να θέλουμε να ζήσουμε.

Κατά τα άλλα μαραθώνιες παρακολουθήσεις στη σχολή, προσπάθεια για διάβασμα και συμμάζεμα αχανούς και περιεχόμενης σε συγγράμματα-τσιμεντόλιθους ύλη, και τα σχετικά.

Άγχος αν θα προλάβω να κάνω όσα θέλω και πάλι-βλ. εξεταστική Ιουνίου, πιο νωρίς από ποτέ, Special Olympics που μετά και την εκπαίδευση εθελοντών που λάβαμε, θα ήθελα να τα καταφέρω να συμμετάσχω. Ίδωμεν.

Και μια Αθήνα, καζάνι να βράζει. Αίμα και θλιβερές επέτειοι, πράγματα που δεν θες να πιστέψεις ότι συμβαίνουν και ένα μόνο συναίσθημα γεννούν: φόβο, φόβο και φόβο. Μάθε να ζεις μ' αυτό ή άλλαξε το αν σε παίρνει, και δεν σε πετροβολήσουν στην Ομόνοια.

Πολύς θυμός από όλους, για όλα, αλλά που και πως θα ξεσπάσει, αλήθεια;

Ας μην επεκταθούμε σε άλλα φοβικά σενάρια, γιατί και η ευαίσθητη ψυχολογία μας πόσα να σηκώσει πια, χωρίς να σκάσει με αυτά και άλλα τόσα;

Αλλάζω κλίμα άρδην και περνάω σε ένα πολύ γλυκούλι-τρυφερούλι βιντεάκι, που απλά μου άρεσε πολύ!Για να χαμογελάσουμε και λίγο με μια αθωότητα που τόσο -μου- λείπει. U made my day kids :))
(δεν είναι κουκλάκια και τα δύο;)



Kαι μετά από αυτά τα φοβερά, στην προσπάθεια που όλοι κάνουμε να χαλαρώσουμε και ν' ανταπεξέλθουμε, ανεβάζω ένα όμορφο, πραγματικά τραγουδάκι των Onirama.
Να προσέχετε και να κυνηγάτε τη χαρά παντού, γιατί χανόμαστε!

"Kαι 'γω που μπορώ τον κόσμο ν' αλλάξω
να γίνω πουλί και να πετάξω..."
Πιστέψτε το!!!