Περί σχέσεων ή λέμε τώρα...!

Το μάτι μου πήρε το ακόλουθο ποστ στη σελίδα http://www.tlife.gr/. Και επειδή μου προκάλεσε ανάμεικτες αντιδράσεις, γέλασα και κάπως, είπα αξίζει να το ποστάρω κι εγώ...
Βασικά διαφωνώ σχεδόν σε όλα τα σημεία με τη γράφουσα. Με την έννοια ότι δεν υπάρχουν "μαγικές" συνταγές, που να κάνουν μια γνωριμία, καλή ενδεχομένως να καταλήξει σε σχέση ή όχι. Από την άλλη όμως δικαίως η κυνικότητα στο άρθρο, αφού είναι κοινώς γνωστό ότι όλοι στο "φτύσιμο" τρέχουμε και κολλάμε. Λάθος. μέγα, mais c'est la vie που λένε και οι Γάλλοι...

Εγώ είμαι της άποψης να κανείς ό, τι νιώθεις. Να το ρισκάρεις ρε αδερφέ. Τώρα αν αξίζει τον κόπο ή όχι, γι' αυτό κανείς δε δίνει εγγυήσεις. Άλλωστε πως θα το καταλάβεις και αμέσως; Η θα περιμένεις αγγελία στο όνομά σου;
Είναι αλήθεια ότι τα αγόρια μπορούν να γίνουν απίστευτα κουραστικά, ακολουθώντας τακτικές αυτού του είδους(καλά χαλάρωσε,μα πως κάνεις έτσι...ή είσαι των ελευθέρων σχέσεων ή να σε έχει ψήσει καλά καλά και μετά να ακούς το κορυφαίο: δεν είμαι σε φάση αυτόν τον καιρό! και άλλα τέτοια γνωστά!) Διαβάστε και θα καταλάβετε. Ίσως και καταφέρουμε να βρούμε κάποτε τη χρυσή τομή. Αφού υπέρμετρος ενθουσιασμός συχνά επιφέρει ελεύθερες πτώσεις(ξέρω που σας λέω), αλλά και το πολύ femme fatale εντελώς δε νομίζετε;! Συμφωνώ βέβαια ως προς το σκέλος ότι είναι κάτι διαφορετικό δεν χρειάζεται και επίθεση, σπορ των σημερινών γυναικών, είπαμε μη σοκάρουμε και τον άλλο. Ο καθένας στην περιοχή του, μην το μπερδέψουμε και αυτό με όλα τα άλλα που τα έχουμε κάμει ρόιδο!!!


"Επιτέλους ένας άντρας! Τον γνώρισες, σε θέλει, του αρέσεις, σου τηλεφώνησε και ξαφνικά δεν ξανατηλεφώνησε. Γιατί; Γιατί άρχισες να του τηλεφωνείς εσύ κι αυτό φτάνει... Και περισσεύει!

Τα πράγματα είναι απλά. Οι άντρες το μόνο που χρειάζονται είναι χρόνος. Κι εμείς βιαζόμαστε. Κι όσο πιο πολύ βιαζόμαστε, τόσο λιγότερο χρόνο τους δίνουμε. Κι όσο πιο πολύ βιαζόμαστε, τόσο και τους πιέζουμε τα μυαλά στα κάγκελα. Κι όσο πιο πολύ τους πιέζουμε, τόσο περισσότερο χρόνο ζητάνε. Κι όσο περισσότερο χρόνο ζητάνε, τόσο λιγότερο δίνουμε. Κι όσο λιγότερο δίνουμε, τόσο περισσότερο βιαζόμαστε. Κι όσο περισσότερο βιαζόμαστε, τόσο τους φρικάρουμε, τόσο τους πιέζουμε, τόσο τους τηλεφωνούμε, τόσο γκρινιάζουμε, τόσο υστεριάζουμε, τόσο στέλνουμε μηνύματα, τόσο δεν μας απαντάνε.

Κι όσο δεν απαντάνε, τόσο πιο τηλεφωνούμε κι όσο πιο πολύ τηλεφωνούμε τόσο πιο δυνατά μιλάμε, τόσο πιο φρικαρισμένες είμαστε, τόσο πιο απεγνωσμένες δείχνουμε, τόσο πιο πολύ πονάμε, τόσο πιο πολύ πέφτουμε, τόσο πιο πολύ φεύγουν. Μαύρο δρόμο παίρνουν. Το κούρασες...

Σιλάνς, πτωχή!

Σιωπή. Οι άντρες θέλουν σιωπή. Να μη μιλάς, να μην τηλεφωνείς, να μην ακούει τη φωνούλα σου, τις απόψεις σου, τις ζήλιες σου, τις φαντασίες σου, τις ανασφάλειές σου, τα προβλήματά σου, τα παράπονά σου, τις ανάγκες σου. Θέλουν ησυχία. Είναι κουρασμένοι. Ούτε μέχρι το τηλέφωνο δεν φτάνουν. Πτώματα στην κούραση είναι.
Αν σου τηλεφωνήσει, μην το σηκώσεις αμέσως. Ή μάλλον μην το σηκώσεις καν. Θα ξαναπάρει. Αν δεν ξαναπάρει, σκασίλα σου. Αν ξαναπάρει, σε ήθελε αρκετά για να ξαναπάρει. Γιούπιιιιι!
Κι όταν απαντάς, δεν ρωτάς. Δεν μιλάς. Ο άντρες μιλάει. Εσύ σιωπή είπαμε. Θα απαντάς μόνο όταν ερωτάσαι, μανδάμ. Θα λες “ναι, ναι αγάπη μου, ναι μωρό μου”.
Και όταν απαντάς, θα λες πως είσαι με έναν φίλο και πίνεις καφέ. Ότι ήσουν στο μπάνιο και δεν το άκουγες. Ότι δεν είχες και πολύ όρεξη. Ότι είχες πέσει για ύπνο και δεν το άκουγες. Ξέρεις εσύ τι θα πεις... Τόσα χρόνια τα ακούς. Τώρα πες τα εσύ... Το 'πιασες;

Κυρία, αγάπη μου!

Κι αν σου πει να βρεθείτε... Όχι, όχι εμείς δεν ζητάμε ποτέ να βρεθούμε. Κατάλαβες;Τι είναι και του ζητάς να βρεθείτε; Καμιά γυναικούλα; Ο άντρας του σπιτιού ο καραμπουζουκλής είναι, άκουσες; Ο λεβέντης. Ο άντρας ζητάει από τη γυναίκα να βγούνε, ότι το αντίθετο. Άκουσες; Προσοχή, ανάπαυση! Προσοχή, ανάπαυση! Κι αν σου πει να βρεθείτε, θα πεις “Δεν ξέρω, θα δούμε, μπορεί...”, “Έχω κανονίσει με τα παιδιά, δεν ξέρω αν με αφήνει ο μπαμπάς μου, ναι, αλλά κατά τις 2 πρέπει να είμαι πίσω γιατί αύριο δουλεύω νωρίς. Έχω και καριέρα... Πού καιρός για οικογένεια και παιδιά. Άπαπαπα....”. Σούτ! Παπαπά θα λες. Μην τα θέλουμε και όλα δικά μας! Σε ό, τι θέλεις πολύ θα λες όχι. Θα βρεθούμε; Όχι. Με θέλεις; Όχι. Τι ώρα σχολάς; Δεν ξέρω. Κατάλαβες; Στην πρίζα. Να μην ξέρει... Θα σε δει, δεν θα σε δει...

Από πάνω

Κι αφού αποφασίσεις να βρεθείτε, θα είσαι θεά. Τακούνια, κραγιόν, φούστες, ντεκολτέ, βλέμμα, διάθεση... Θα χαμογελάς. Με τα αστεία του θα γελάς. Δεν θα κάνεις ερωτήσεις. Θα είσαι αδιάφορη. Δεν θα μιλάς, δεν θα κινείσαι. Λίγο άγγιγμα γιατί το αστείο που είπε ήταν πολύ πετυχημένο, λίγο ντεκολτέ, λίγο γελάκι στα υπονοούμενα, λίγο μάτι, λίγο βλέμμα... έτοιμο το αρνάκι. Εκεί λοιπόν λες καληνύχτα. Φιλί, καυτό φιλί, φωτιά, φωτιά, φωτιά... και φύγε.
Και πες μου τώρα. Αρχίζει να σε σκέφτεται ή όχι; Αν δεν αρχίσει, σκασίλα σου -θα έρθει καλύτερος. Αν αρχίσει, το 'χεις. Πρόσεχε μην ξεχαστείς στην πορεία και αρχίσεις να μιλάς, να διεκδικείς, να βάζεις ταμπέλες, να πιέζεις, να ερωτάς. Σιωπή είπαμε.

Θα του κάνεις κι ένα συγκλονιστικό κρεβάτι δώρο στη γιορτή του και θα τον τρέχεις. “Μα σήμερα θα βγω με τις φίλες μου, μα σήμερα έχω δουλειά, μα σήμερα είμαι κουρασμένη”. Σε άμεση επαφή με τις δικές σου ανάγκες. Τι θέλεις σήμερα; Αγοράκι; Πήγαινε. Κοριτσάκια, κουβεντούλα, ποτά, φλερτ με τον περίγυρο; Βγες.
Α, τώρα που είπα φλερτ. Θα κοιτάς συνεχώς γύρω σου όταν βγαίνετε μαζί. Ό, τι αγόρι περνάει εσύ θα το κοιτάς. “Πωπώ, τι κοιλιακοί είναι αυτοί! Πωπώ, τι θεός ήταν αυτός!” και τέτοια. Πώς λέει αυτός για τη δίμετρη στο μπαρ, έτσι θα λες κι εσύ. Για να δούμε, του κόβεται η μιλιά ή δεν του κόβεται. Αμπεμπαμπλομ!

Run, Forest, Run

Κι όλα θα βαίνουν καλά στο στρουμφοχωριό. Εκείνος θα τηλεφωνεί κι εσύ θα αποφασίζεις αν γίνεται, αν μπορείς, αν θέλεις. Ποτέ δεν τηλεφωνούμε εμείς. Ποτέ! Αυτός που τηλεφωνεί πάντα κάτι θέλει... Κι εμείς δεν θέλουμε τίποτα. Εκτός αν αξίζει τον κόπο. Δώστε του λίγο χρόνο του παιδιού να αποδείξει. Μην τον πιέζετε. Δεν βιαζόμαστε. Δεν μας κυνηγάει και κανείς... Σουτ! Λέμε τώρα... Κατάλαβες;

Επιστροφή στο παρελθόν

Οργανώστε την άμυνά σας και όχι την επίθεσή σας. Η επίθεση είναι αντρικό σπορ, μην τους ευνουχίζετε τους άμοιρους εντελώς. Μην τους βουτάτε από το γιακά, φοβούνται. Μην τους διεκδικείτε. Εκείνοι το κάνουν αυτό. Μην τους τηλεφωνείτε. Μην τους την πέφτετε. Εκείνοι το κάνουν αυτό. Μην απλώνετε τα χέρια σας. Εκείνοι το κάνουν αυτό. Μη τους ζητάτε να βρεθείτε. Εκείνοι το κάνουν αυτό. Εμείς απλά αποφασίζουμε. Κυρίες!
Της Ξένιας Ιωάννου "

Επανέρχομαι να προσθέσω ότι σε αυτά δεν υπάρχουν συνταγές. Η Δημουλά το λέει πως ο έρωτας δεν θέλει χρόνο, θέλει ταχύτητα. Και εγώ λέω να είμαστε απλά ο εαυτός μας. Όπως το έχω ξαναπεί. Σαν να λέμε στον άλλο take it, or leave it! Δε χωρούν σε αυτά διαπραγματεύσεις!!


Φίλη μου Τ. περιμένω σχόλιο καλό ε! Γιατί μου βγήκε πολύ οίστρος από το πουθενά, με το που έκατσα. Τα Γαλλικά και τα χρεόγραφα μου φταίνε μάλλον>..Α, το κείμενο αντικατοπτρίζει λίγο τις απόψεις σου επί του θέματος ή είναι η ιδέα μου;) Και τι τραγουδάκι ε- έχω διαθέσεις μου φαίνεται, προς όλες τις κατευθύνσεις!!



Έχω και καλύτερο, την "Ασπιρίνη" της Σαμίου-καταλαβαίνετε τι με πιάνει για να ανεβάζω τέτοια τραγούδι...Θίγω την ακουστική του θα μου έλεγε ο Ν. Ας το διασκεδάσουμε και μεις λίγο όμως επιτέλους!



Κοριτσάκια και αγοράκια να προσέχετε, τα λέμε!