¡Ánimo!

...To είδα κάπου εκεί ένα βράδυ σε ένα πανό στο φεστιβάλ των ΠΟΦΕΠΑ το Μάιο, και ήταν αυτό ακριβώς που ένιωθα. Και αυτό ακριβώς που χρειαζόμουν να δω γραμμένο με μεγάλα μαύρα γράμματα και να το παραφράσω ελευθέρως για την περίπτωση μου. Έκτοτε γραμμένο στην πρώτη σελίδα της ατζέντας μου, έτσι για να το βλέπω κάθε φορά που νιώθω πως το χάνω, κάθε φορά που το έχω ανάγκη. Μαζί με άλλα όμορφα εκεί γραμμένα, αλλά αυτό, πρώτο πρώτο...

Το γράφω γιατί μπορεί να συμπυκνώνει τη σκέψη τόσων άλλων όσο και τη δική μου, και μακάρι να τους βοηθήσει η διαπίστωση αυτή, έτσι γραμμένη.

"Μη χάνεις το θάρρος σου!
Εμείς πάντα το ξέραμε,
πως δε χωρά μέσα στους τέσσερις τοίχους
το μεγάλο μας όνειρο.
Εμάς τα σπίτια μας είναι όλοι οι δρόμοι..."

Το θάρρος, το θάρρος, πού είναι παρά μέσα μας, βαθιά εκεί μέσα μας...! ¡Ánimo, ánimo!

(πέρσυ τέτοια εποχή, ίδια σκέψη, ίδια μουσική, ίδια επιθυμία). Aυτό το "όταν πήγε Ισπανία και δεν γύρισε ξανά";...