;-)

Kαλοκαιράκι...Τα μπετά ήδη ανάβουν και έρχεται καύσωνας λένε την Τρίτη. Και άντε να διαβάσεις! Και θέλω μια παραλία τώρα, μια πλατεία και μια δροσερή μπύρα κάθε βράδυ, και κατά προτίμηση ένα συνομιλητή στα ισπανικά-κατά προτίμηση!

Όσοι την καταφέρατε για καμιά παραλία είστε κάργα τυχεροί!

Όταν είμαι τόσο κοντά στο να βρω την άκρη, μου προκύπτει να ασχοληθώ και μια καινούργια. Και να τη πάλι η ελπίδα της πραγματοποίησης του θέλω, να μου κλείνει το μάτι θρασύδειλα, από εκείνη την νέα άκρη. Και να λες από που ξεφύτρωσε πάλι αυτο; Έλα που δεν ξεφύτρωσε, μέσα μου ήταν και το είχα καλύψει με μπάζα χειμωνιάτικης και κρισο-μίζερο-μελαγχολικής διάθεσης. Η αγκαλιά μου είναι ανοιχτή για αέρα, για κόσμο για όλους και όλα. Και πάλι. Και πάντα έτσι πρέπει να είναι, νιώθω μόνο έτσι ζωντανή.

Θα αναρωτιέστε αν και τι παίρνω-και δεν σας δίνω, όμως δεν μπορώ να γίνω ούτε πιο συνοπτική, ούτε πιο περιγραφική-δηλαδή θα μπορούσα αλλά είπαμε, αρχή μας, να κυλάνε τα δάκτυλα στο πληκτρολόγιο, όπως τα νιώθουμε!

Αγαπημένος Manu Chao. Γιατί το όνειρο μου κλείνει το μάτι είπαμε, από άκρες που σκάνε μύτη έτσι ξαφνικά, πάντως εκεί που τις χρειάζομαι περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Δεν θα πάμε έτσι χαμένοι amigos, ας το πάρουμε απόφαση να πάμε παρακάτω!

"qué voy a hacer je ne sais pas

qué voy a hacer je ne sais plus

qué voy a hacer je suis perdu

qué horas son mi corazón"

Todo es tanta verdad!

Καλή Κυριακή!