I have nothing...

Καλησπέρα, καλησπέρα...Αισιόδοξη νότα για σήμερα ο ήλιος. Και η αλληλεγγύη τόσων πολιτών της Ευρώπης και Αμερικής, που έκαναν αυτές τις διαδηλώσεις συμπαράστασης προς τη χώρα μας. Παρήγορο και συγκινητικό! Οι πολίτες τουλάχιστον, γιατί οι κυβερνήσεις, μας έχουν του κλώτσου και του μπάτσου.

Κατά τα άλλα "πήζω" στο άγχος και δεν ξέρω τι να πρωτοδιαβάσω ώρες ώρες, ή αφήνω τον εαυτό μου να νομίζει έτσι. Και σκέφτομαι πολύυυ και πάλι πήζω.
Σκέφτηκα και το εξής, πως φοβάμαι λίγο, γιατί πιάνω τον εαυτό μου τελευταία να μην κοιτά τους ανθρώπους στα μάτια, όχι επειδή αυτοί μπορεί να μου ζητήσουν κάτι, αλλά γιατί φοβάμαι πως εγώ δεν θα μπορώ να τους το δώσω...
Μακάρι να έτυχε και να υπερβάλω αλλά και η μόνη η διαπίστωση, μου πλήττει κάργα το ηθικό. Πού θα χάνονται οι ματιές από δω και μπρος; Θα πάψουμε να "αντικρίζουμε" ο ένας τον άλλο; Σημεία -και τέρατα!-των καιρών, μη μου πείτε.

Και σήμερα, το "ταξίδι στο σπίτι" για την αγαπημένη Whitney..
I have nothing, γιατί δεν σταματά να "παίζει" μες στο μυαλό μου η κρυστάλλινη φωνή της. Τι δυνατό τραγούδι, ίσως και πιο το πιο αγαπημένο μου τελικά.




-Το Bodyguard- όπου ακούστηκαν αυτά τα υπέροχα κομμάτια θα παίξει αύριο για όσους το έχουν και δεν το έχουν δει.

Καλή Κυριακή, μάγκες μου...