Μουσικές που μιλούν στην ψυχή...

Μαγκάκια μου! Τι κάνετε; Σε γιορτινούς πλέον ρυθμούς!

Γύρισα μόλις από μια σύντομη βόλτα στο κέντρο. Τα μαγαζιά είχαν λίγο κόσμο, κάποια ήταν τόσο όμορφα στολισμένα, τα δέντρα και οι δρόμοι είχαν μια άλλη αίσθηση με τα φωτάκια αναμμένα. Πόσο τη χρειαζόμαστε αυτή την αίσθηση άραγε...Και στην Καπνικαρέα-το καλύτερο στέκι μου πλέον- έκατσα μέχρι να κρυώσω στ' αλήθεια, ν' ακούω μουσικούς του δρόμου, να παίζουν υπέροχα ξένα αγαπημένα τραγούδια. Έτσι, γιατί έχουμε πει, ότι τα καλύτερα πράγματα στη ζωή, είναι χωρίς-υποχρεωτικό-αντίτιμο. Αλλά αυτόν τον τύπο, που ταξιδεύει όλο τον κόσμο με ένα σακίδιο, μια κιθάρα στην πλάτη και μια φυσαρμόνικα στο λαιμό, μπορώ να του δώσω και όλο το πορτοφόλι μου ακόμα. Γιατί είναι ο ίδιος η μουσική, και ό,τι αυτή αντιπροσωπεύει. Χωρίς μικρόφωνα, επεξεργασίες, ενισχυτές, τα δίνει όλα, την ίδια ώρα που στο δίπλα στενό σε ξεκουφαίνει η εξάτμιση της μηχανής που μόλις μάρσαρε. Είναι όλος δοσμένος μέσα σ' αυτό, τα χέρια του "χτυπούν" την κιθάρα και οι νότες ξεχύνονται, και αφήνονται και είναι τόσο άμεσο και αληθινό όλο αυτό. Και αυτή η μουσική δεν μπορεί παρά να μιλήσει μέσα σου. Το κάνει και το χαίρεται. Κι από τόόσους που θα περάσουν και θα προσπεράσουν, κάποιοι θα ακούσουν , κάποιοι θα νιώσουν και θα χαμογελάσουν, καποιοι θα κοντοσταματήσουν κι κάποιοι -ίσως ελάχιστοι και αργόσχολοι κατά πολλούς- θα μείνουν να ακούσουν. Κάποιοι θα αφήσουν και τον οβολό τους, στην ανοιχτή θήκη της κιθάρας που είναι ξαπλωμένη μπροστά του. Αλήθεια, πόσα να μαζεύουν άραγε; Μακάρι τόσα που να φτάνουν για ένα γεύμα. Πάντως δεν γίνεσαι πλούσιος έτσι!
Αλλά το κάνει και το ζει, και το χαίρεται, λέμε.
Κι ας θερίζει το κρύο, κι ας μην έχει φάει, κι ας "κόβει" το λαιμό, άλλη λίγη παγωμένη μπύρα. Αν θα μπορούσα να γυρίσω όλο τον κόσμο, ίσως να ήταν ένας τρόπος. Μαγικός, μες στην αλήθεια του-μουσικοί της πείνας, θα λέγαν κάποιοι και όντως, αλλά η μαγεία-μαγεία. Αξίζει να υποφέρεις τόσα άλλα, όταν κάνεις κάτι που δίνει τόση χαρά και γεμίζει την ψυχή σου, και εκείνη του περαστικού-έστω και για μια στιγμή. Στιγμές δεν είναι η ζωή;

Για κάτι τέτοια αγαπάω την πόλη, γιατί μπορεί να βρεις κάτι πραγματικά όμορφο παντού-εκεί που νιώθεις πως έχει χάσει κάθε ομορφιά. Μόνο και μόνο γι αυτήν την αίσθηση-το να σε πάνε αλλού- ευχαριστούμε αυτούς τους ανώνυμους μουσικούς ταξιδευτές...

Αυτά. James Morrison για απόψε. Ι wo't let you go. Έχω ερωτευτεί, αυτή τη χροιά, αυτά τα μάτια, αυτό το τραγούδι, αυτό που γίνεται στην ιστορία του βίντεο(τα περισσότερα βιντεοκλίπ του είναι εντυπωσιακά).
Για όσους με ρωτούν τι σημαίνει "γίνεσαι ένα με το πάτωμα", ας δουν αυτό. Η κοπέλα γίνεται ένα με το δρόμο. Κι όταν νιώθεις έτσι, θες, έναν, τουλάχιστον έναν, να καταλάβει. Και να καταλάβει. Όπως εδώ ο James Morrison. Γι' αυτό τον ερωτεύτηκα, μόλις! Τώρα, για το αν θα ακολουθήσουν κι οι άλλοι, αυτό είναι αισιοδόξο, έξτρα, αλλά όχι ουτοπικό. Τώρα για το αν αυτός ο ένας που θα νιώσει και θα καταλάβει, είναι ο special one τι να πω, δεν ξέρω. Και δεν ξέρω τι ελπίζω να είναι. Αρκούμαι απλά στην πίστη ότι υπάρχει.
Συγκινήθηκα, μπράβο James, εκπληκτική μουσική



Καλό Σαββατοκύριακο! Να προσέχετε και να αφεθείτε στο γιορτινό κλίμα-αν δεν υπάρχει, δημιουργήστε το!