Πες μας τι θα γίνει αν κάποτε..

Είναι που περνάω και αυτές τις φάσεις με τη μουσική, μεταξύ των υπολοίπων. Ναι, καλά το καταλάβετε, άλλη μια μουσική ανάρτηση...

Μιλάω γι' αυτές τις μέρες που κοιμάμαι και ξυπνάω και το κεφάλι μου "παίζει" το δείνα ή το τάδε τραγούδι που έτυχε να μου κολλήσει, και όχι μόνο πρωί-βράδυ αλλά σε κάθε δυνατή ευκαιρία. Πραγματικά θα ήθελα μια χαρτογραφία του εγκεφάλου μου εκείνες τις στιγμές να δω από που ξεπηδά η διάθεση του να αναπαριστά το ραδιόφωνο, αλλά και απορώντας με τη δική μου μνήμη όταν τα τραγούδια-κόλλημα αλλάζουν κάθε μια-δυο μέρες. Και το τελευταίο να εξαρτάται από διαθέσεις, τι άκουσα, τι είδα και ξανά-να μη γίνομαι όμως βαρετή- τι άκουσα. Μπορεί να ακούσεις κάτι τόσο φευγαλέο, έναν απλό στίχο, λίγες νότες, ένα τραγούδι που ούτε θυμάσαι πόσα χρόνια πριν το πρωτάκουσες, και εκείνη, απλά και μόνο εκείνη τη στιγμή να σου λέει τόσα πολλά... Να συνδέουμε τραγούδια με καταστάσεις τις προσωπικής μας ζωής, γνωστό και χιλιοειπωμένο. Τόσα συναισθήματα εκφρασμένα με τέτοιο τρόπο, που προσφέρουν τέτοια γκάμα να ταυτιστείς μαζί τους. Να τα συνδέουμε και με πρόσωπα, μέρη, συγκεκριμένες αναμνήσεις. Δεν υπάρχει πιο υπέροχο πράγμα. Και να είναι ώρες που νιώθεις ότι ταυτίζεσαι τόσο πολύ σαν να γράφτηκαν κομμένα και ραμμένα πάνω σου!

Η' το άλλο πάλι(από τις πιο ασυνείδητες ασχολίες της γράφουσας): να προσπαθούμε να ανάγουμε μια κατάσταση, ένα συναίσθημα, μια διάθεση που βιώνουμε σε τραγούδι. Και αν δεν είμαστε συνθέτες και στιχουργοί, όλο και κάτι από τα απέραντα μουσικά σύμπαντα θα βρούμε να μας ανταποκρίνεται.

Νομίζω ότι ζωή χωρίς μουσική θα ήταν αβίωτη. Γιατί είναι το χαρακτηριστικό αυτό της μουσικής, ότι δεν είναι "απτή", όπως ας πούμε η ζωγραφική, η γλυπτική. Και αυτό το μη απτό της είναι που την κάνει να πηγαίνει σε μέρη που ίσως οι άλλες δεν τα προσεγγίζουν τόσο εύκολα. Να συνεπέρνει, να φεύγεις και να ξεφεύγεις και να νιώθεις πως κάποια πράγματα-λάθος λέξη γιατί μιλάμε πάντα για μη απτά πράγματα-κάποιες "εικόνες" και συναισθήματα μπορείς να προσεγγίσεις μόνο με τη μουσική. Και αυτό είναι απλά μαγικό...

Αυτά τα λίγα.

Για χθες και σήμερα πάντως έχει Σιδηρόπουλο. Διαχρονικό, ελληνικό ροκ. "Στην Κ".

Τα είχε πει όλα.

Μοναξιά, Αποξένωση, έλλειψη κατανόησης. Όσο κι αν επιλέγω να αυταπατάμαι ότι με καταλαβαίνεις, εσύ μπορεί να μην κατάλαβες και να μην καταλάβεις και ποτέ. Ίσως και να προσπάθησες, ίσως να μην το θέλεις. Και γω θα έχω απομείνει με τη βιτρίνα αυτού που επέλεξα να βάλω στη ζωή μου. Αλλά κάποια στιγμή δεν πάει άλλο, νωρίς η αργά, όλοι ξυπνάμε από τον ύπνο. Αγαπάμε τον εαυτό μας, κάθε τι πάνω του, θυμόμαστε γιατί τον αγαπάμε. Και η αλήθειες που αρνούμαστε να δούμε πια, στο πάτωμα γυμνές.

"Πες μας τι θα γίνει αν κάποτε θ' αγγίξεις το κορμί σου
Και το βρεις τσακισμένο απ'τις πληγές
Και γύρω σου κούκλες χλωμές ανίκανες ν' ακούσουν τη φωνή σου
Κι οι αλήθειες σου να σέρνονται στο πάτωμα γυμνές"

Για τις ώρες που οι σκέψεις είναι τέτοιες, βαριές. Τις γεμάτες όμως και τελικά ο κόσμος δεν είναι τόσο άδειος συναισθηματικά και κάπου θα βρεις κατανόηση..Ελπίζω δηλαδή...

Αφιερωμένο:

• στις μοναχικές και λιγότερο μοναχικές ψυχές με προοπτικές εξέλιξης...
• στην φίλη μου την Κ, που σίγουρα θα της αρέσει το κομμάτι.
• Και σε μένα. Για τις ώρες που έχω νιώσει να μου απευθύνεται το κομμάτι σε β' ενικό.

Αλλά δεν βαριέσαι Κ , γι' αυτό έχουμε και η μια την άλλη, για να την παλεύουμε και λίγο παραπέρα:))

Να προσέχετε