Καλημέρα μάγκες! Ελπίζω να είστε καλά και οι διαθέσεις να είναι ανεβασμένες, μιας και έχει μυρίσει καλοκαίρι...

Πέρασε μια σχετικά γεμάτη βδομάδα. Από πράγματα που πρέπει να κάνεις κλασσικά, και που αντί να τα ξεγκενιάζεσαι, όλο σου σκάνε μύτη. Αλλά είμαι και αισιόδοξη πως τα όποια προβλήματα ξεπερνιούνται, εφόσον το πάρουμε απόφαση να τα αντιμετωπίσουμε!

Παρασκευή πρωί κατέβηκα να φορτώσω βιβλία για το εξάμηνο. Καροτσάκι λαϊκής χρειάζεται κανείς με τις γκουμούτσες που μας δίνουν( σε λίγο δεν θα έχω και που να τα βάλω παλιά και καινούργια και θα με πιάσει να αρχίσω το πέταμα από το μπαλκόνι-σοβαρολογώ, γιατί όταν τα βλέπω μου θυμίζουν πόσο διάβασμα πρέπει να ρίξει κανείς για να εξερευνήσει σε βάθος τη νομική επιστήμη...Καλά κρασιά! Εν τέλει τα πήρα, τα τακτοποίησα στα ράφια και είναι εκεί και με κοιτούν περιμένοντας να τα ανοίξω, πράγμα που δεν θα συμβεί αν δεν ξεμπερδέψω με τις εξετάσεις στους φίλους μας τους Γάλλους...Ίδωμεν.
Γύρισα λοιπόν το μεσημεράκι της Παρασκευής, κουρασμένη από το τρέχα-γύρευε στους εκδοτικούς οίκους και πρώτη σκέψη να σωριαστώ στο κρεβάτι. Κάτι ξέρουν αυτοί οι ξένοι που τηρούν τη σιέστα. Είναι σωτήρια. Αν υπάρχουν βέβαια οι συνθήκες που στο επιτρέπουν. Μισοκοιμόμουν λοιπόν αλλά άκουγα ένα μπαφ-μπουφ επαναλαμβανόμενο, σα να χτυπάει το πατζούρι απ' τον αέρα. Σαν να υπνοβατώ σηκώθηκα και το έκλεισα μπας και σταματήσει. Άδικος κόπος. Το μπάφα-μπουφ, αμείωτο. Οπότε ξύπνησα για τα καλά και βγήκα να δω. Δυο αγοράκια στην αυλή του υπογείου κλοτσούσαν μια μπάλα στον απέναντι τους τοίχο.
Δεν το λέω για να περιαυτολογήσω, αλλά η όποια τσαντίλα μου έφυγε μονομιάς. Τουλάχιστον εμείς στο χωριό είχαμε αυλές, κάμπους, χωράφια, ακόμα και δρόμους να ρίξουμε με άνεση μια μπάλα, ενώ στα παιδιά αυτά δεν υψωνόταν παρά ένας τοίχος.
Και είναι αυτός ο τοίχος που συμβολίζει αυτό που θες να κάνεις αλλά δεν σε αφήνουν, δεν μπορείς να το φτάσεις, σου το στερούν...με όλες τις προεκτάσεις που μπορεί να πάρει αυτή η σκέψη στη σημερινή κοινωνικοοικονομική πραγματικότητα. Σ' αυτά τα παιδιά, όμως, μπορεί να κρύβεται ένα μεγάλο ταλέντο για τη μπάλα, μια θέληση να βγουν και να δουν και κάτι άλλο πέρα από τσιμεντένιο τοίχο της πολυκατοικίας της πόλης που με περηφάνια αποκαλούν δέυτερη πατρίδα τους. Γιατί όταν έχεις μάθει με τα λίγα, εκτιμάς το κάθετι από την καλή του πλευρά. Κι όλοι από κάπου ξεκινάμε, χαμηλά ή λιγότερο χαμηλά. Από ολότελα καλή και η Παναγιώταινα λέει και ο σοφός λαός. Όχι όμως με την έννοια του συμβιβασμού, αλλά της επιμονής και υπομονής για τα καλύτερα.
Με συγκινεί αυτή η επιμονή, και αυτή η δύναμη που όσο μικρότερος είσαι τόσο μεγαλύτερη είναι( ίσως και λόγω άγνοιας κινδύνου). Γενικά το ότι όπου και να είσαι, όσο ωραία ή άσχημα κι αν είναι, πάντα, υπάρχει ένας τρόπος να κάνεις τον κόσμο σου καλύτερο. Έτσι μπορεί για μένα ο τοίχος να ήταν απλά η δήλωση της αντιαισθητικής παρουσίας της κλειστοφοβικής πολυκατοικίας, που παρήγαγε αυτόν τον υπόκωφο θόρυβο με το χτύπημα της μπάλας. Για τα παιδιά αυτά όμως δεν ήταν παρά τα δίχτυα ένος μεγάλου τέρματος ίσως στο γήπεδο των ονείρων τους, στην ονειρεμένη πατρίδα τους, νέα ή παλιά δεν έχει σημασία. Ζούμε μαζί.
Τελικά πέφτω και ξανακοιμάμαι γιατί σκέφτομαι πως δεν θα ακούω τίποτα πια, αφού τα παιδιά αυτά, για μια στιγμή, μόνα τους έσπασαν για όλους μας αυτόν τον τοίχο...

Αφιερωμένο μάγκες



(φανερά επηρεασμένη από το βιβλίο "ο πόλεμος του ποδοσφαίρου"-Ρ. Καπισίνσκι που διαβάζω αυτή την περίοδο και τον ιδεαλισμό των U2)